20160911

டி எம் கிருஷ்ணா - மக்சேசே விருதில் என்ன இருக்கிறது?



தொள்ளாயிரத்தித் தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பத்தில் நான் இசைப்பதிவு மேலாளராக பணியாற்றிவந்த மேக்னா சவுண்ட் நிறுவனம் கர்நாடக இசைக்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வழங்கியது. பிராமணர்கள் என்று சொல்லக்கூடிய யாருமே அப்போது எங்கள் நிறுவனத்தில் இருந்ததில்லை. அக்காலம் ஏ வி எம், சங்கீதா போன்ற இசை நிறுவனங்கள்தாம் கர்நாடக இசையை பரவலாக வெளியிட்டு வந்தனர். ஆனால் இசை விற்பனையில் உலகத்தரமான வழிமுறைகளை நாங்கள்தாம் கடைப்பிடித்துவந்தோம். உலகளாவிய இசை விற்பனை நிறுவனமான வார்னர் பிரதர்ஸின் துணை அமைப்பு எங்களது நிறுவனம். எங்களுக்கிருந்த கனக்கச்சிதமான வியாபார உத்திகளால் தமது இசை, ரசிகர்களிடம் எளிதில் சென்றடையும் என்று எண்ணிய பல கர்நாடக இசைஞர்கள் எங்களுடன் இணைந்தனர். அவர்களில் முக்கியமானவர் டி எம் கிருஷ்ணா.

அப்போது டி எம் கிருஷ்ணாவுக்கு 17-18 வயது இருக்கும். துடிப்பான இளைஞன். மிகவும் முதிர்ச்சியுள்ள ஆழ்ந்த குரல். அவரது முகத்தைப் பாராமல் அவ்விசையைக் கூர்ந்து கேட்டால் மிகுந்த முதிர்ச்சியும் நிதானமும் அக்குரலில் தெரியும். பாடும்முறையில் அப்படியே செம்மங்குடி பாணியின் நகலெடுப்பு இருக்கும். கிருஷ்ணா சமகால கர்நாடக இசையின் ஒரு முக்கியப் பாடகராக வலம்வருவார் என்று நாங்கள் நம்பினோம். அவரது பல தொகுதிகளை வெளியிட்டோம். அக்காலம் எங்கள் நிருவனத்துடன் ஒப்பந்தத்தில் இருந்த கர்நாடக இசைப்பாடகி சங்கீதா சிவக்குமாரை டி எம் கிருஷ்ணா பிற்பாடு காதலித்து திருமணம் செய்துகொண்டார். பின்னர் இருவரும் எங்கள் நிறுவனத்தை விட்டு விலகிச் சென்றார். எங்கள் நிறுவனமும் பெருவாரியான மக்களைச் சென்றடைந்து பெரும் பணத்தை ஈட்டித்தராத கர்நாடக இசையிலிருந்து சற்றே விலகி வெகுஜென இசையின் பக்கம் சென்று விட்டோம்.

இந்த இருபதாண்டுகளில் எத்தனையோ இசைத்தொகுதிகளை வெளியிட்டும் உலகம் முழுவதும் சென்று எண்ணற்ற மேடை நிகழ்ச்சிகளை நடத்தியும் சமகால கர்நாடக இசையின் மிக முக்கியமான ஓர் ஆண்குரலாக டி எம் கிருஷ்ணா தன்னை நிலைநாட்டினார். அவருக்கென்றே தனித்துவமான ரசிகர்கூட்டம் உருவானது. ஆனால் வெகுமக்களுக்கு அவரது பெயர் தெரியவந்தது இப்பொழுதுதான்! அதாவது கடந்த இரண்டு மாதங்களில்! அதன் காரணம் ஆசியாவின் நொபேல் பரிசு என்று அழைக்கப்படும் மக்சேசே விருது அவருக்கு அறிவிக்கப்பட்டதையொட்டி எழுந்த விவாதங்கள்… வாக்குவாதங்கள்… சர்ச்சைகள்.. சண்டைகள்… 

இவ்விவாதங்களில் சிலர் முன்வைத்த ஒரு கருத்து டி எம் கிருஷ்ணா இந்த விருதிற்கு தகுதியானமுறையில் ஒரு சிறந்த பாடகர் அல்ல என்பதுதான். நண்பர் ஜெயமோகன் ஒருபடி மேலே சென்று கிருஷ்ணாவின் சமகாலப் பாடகரான சஞ்சய் சுப்ரமணியம் அமரும் இருக்கையில் அமரும் தகுதிகூட டி எம் கிருஷ்ணாவிற்கு இல்லை என்று ஏதோ ஒரு வேகத்தில் எழுதினார்! நான் கர்நாடக இசையின் பெரும் ஆர்வலன் அல்ல. ஆனால் எந்த இசையை முன்நிறுத்தவேண்டும், எந்த இசையைப் பதிவு செய்யவேண்டும், யார் அதற்கு தகுதியான இசைஞன் என்றெல்லாம் முடிவெடுக்க வேண்டிய பொறுப்பில், இசைத் தொழிலுக்குள்ளே இருபதாண்டுகள் பணியாற்றியவன் நான். அனைத்திற்கும் மேலாக கேட்கும் இசையை மிகுந்த அவதானிப்புடன் கேட்பவன். எண்ணற்ற கர்நாடக இசைத்தட்டுகளை சேகரித்துவைத்து இன்றுவரைக்கும் அவ்வப்போது கேட்டுக் கொண்டிருப்பவன். எனது இசை அனுபவத்தின், ரசனையின் அடிப்படையில் ஒரு தரமான பாடகர் என்றே டி எம் கிருஷ்ணாவை சொல்வேன்.

சஞ்சய் சுப்ரமணியமும் சிறந்த பாடகர். இவ்விண்டுபேருமே இளவயதிலேயே கர்நாடக இசைக்காக தங்களை அர்ப்பணித்தவர்கள். சமகாலத்தில் கர்நாடக இசையை நிலைநிறுத்துவதற்கு பெரும் பங்கினை ஆற்றுபவர்கள். ஆனால் மறைந்த செம்மங்குடி, மதுரை மணி, கே வி நாராயண சுவாமி, அரியக்குடி போன்ற கர்நாடக இசையின் எக்காலத்திற்குமுரிய மாமேதைகளுடன் இவ்விரண்டு பேரையும் எந்தவகையிலுமே ஒப்பிட முடியாது என்றே நினைக்கிறேன். அதேநேரத்தில் குரல் வளம், பாடும்போது இசையின் செவ்வியல் தன்மையை முற்றிலுமாக கடைப்பிடித்தல், முன்னோடிகளின் பாணியை பின்பற்றுதல் போன்றவை டி எம் கிருஷ்ணாவின் தனிச்சிறப்புகள் என்றே சொல்லலாம். இவையனைத்தும் ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். வேடிக்கை என்னவென்றால் டி எம் கிருஷ்ணாவிற்கு மக்சேசே விருது வழங்கப்பட்டது அவரது இசைச் சாதனைக்காகவோ இசைத் திறனுக்காகவோ அல்ல என்பது தான்.

’மேலெழுந்துவரும் தலைமை’ (Emergent Leadership) என்கின்ற பிரிவில்தான் கிருஷ்ணாவிற்கு மக்சேசே அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்தியாவிலிருந்து முதன்முதலாக இவ்விருதினைப் பெற்ற இசைக்கலைஞர் என்று எம் எஸ் சுப்புலட்சுமியை சொல்வார்கள். 1976இல். ஆனால் அவருக்குமே சமூக சேவைப் பிரிவில்தான் இவ்விருது வழங்கப்பட்டது! இசைக்காக இந்தியாவிலிருந்து இவ்விருதினைப் பெற்றவர் சிதார் மேதை பண்டிட் ரவி ஷங்கர் மட்டுமே. எம் எஸ் சுப்புலட்சுமிக்கு அடுத்து இவ்விருதை இதுவரைக்கும் பெற்றுக்கொண்ட தமிழர்கள், இந்திய பசுமைப் புரட்சியின் தந்தை என்று அழைக்கப்பட்ட எம் எஸ் சுவாமிநாதன் (1971 - சமூகத் தலைமை), டி என் சேஷன் (1996 - அரசுப் பணி), ஜோக்கின் அற்புதம் (2000 - அமைதி மற்றும் சர்வதேச ஒற்றுமை), சென்னை அடையார் புற்றுநோய் மருத்துவமனையின் தலைவி மருத்துவர் வி சாந்தா (2005 – சமூக சேவை), குழந்தை ஃபிரான்சிஸ் (2012 – எந்த பிரிவு என்று கூறப்படவில்லை!) என்பவர்கள்தாம். இதில் ஜோக்கின் அற்புதம், குழந்தை ஃபிரான்சிஸ் ஆகியவர்கள் யார் என்றே இங்கே பலருக்கும் தெரியாது!
   
சமகால சமூகத்தில் நாணயமும் நேர்மையுமுள்ள ஆட்சிமுறை, எதற்குமே அஞ்சாமல் மக்களுக்கு சேவை செய்தல், மக்களாட்சிக்குள்ளே கடைப்பிடிக்கும் இலட்சியவாத நடைமுறைகள்… இவற்றுக்காகத்தான் மக்சேசே விருது வழங்கப்படுகிறது என்று அவ்விருதின் கொள்கைக் கோட்பாட்டில் எழுதியிருக்கிறது. ”ஜாதி மத பாகுபாடுகளால் பிளவுண்டு கிடக்கும் இந்தியச் சமூகத்தில், கர்நாடக இசையானது தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த இசையை அம்மக்களிடம் கொண்டு சென்று புரட்சிகரமான ஒரு சமூக மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியமைக்காக டி எம் கிருஷ்ணாவிற்கு இந்த விருது வழங்கப்படுகிறது” என்று விருதின் தகுதியுரையில் நாம் வாசிக்கலாம்.

இதன் அடிப்படையில் டி எம் கிருஷ்ணாவின் செயல்பாடுகள் என்னென்ன என்று பார்க்கும்பொழுது கீழ்காணும் விடயங்கள் நமது கவனத்திற்கு வருகின்றன. கர்நாடக இசையில் காலம்காலமாக மேலோங்கும் பார்ப்பணிய ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கும் வகையில் டிசம்பர் மாதத்தில் சென்னை சங்கீத சபாக்களில் நடக்கும் மார்கழி இசை உற்சவத்தை அவர் புறக்கணித்தார். அவற்றில் பாட மறுத்தார். சென்னையின் கடலோரப் பகுதியிலுள்ள உரூர் ஆல்கோட் குப்பம் எனும் மீனவச் சேரியில் இசை மற்றும் நடன விழாக்களை ஏற்பாடு செய்தார். அவ்விழாக்களில் கர்நாடக இசையுடன் பறை இசையும் பிற இசைகளும் இசைக்கப்பட்டன. பரத நாட்டியத்துடன் பலவகை நாட்டியங்களும் அரங்கேற்றப்பட்டன. கானா இசையின் தாளத்தில் டி எம் கிருஷ்ணாவும் அவரது மனைவியும் நண்பர்களும் இசைகேட்க வந்த மக்களுடன் இணைந்து கொண்டாட்ட நடனம் ஆடினர். 

இவையனைத்துமே முற்றிலும் தவறானவை என்றும் இத்தகைய செயல்பாடுகளால் எந்தவொரு புரட்சியோ சமூக மாற்றமோ நிகழப்போவதில்லை என்றும், இந்த செயல்கள் கவனத்தை ஈர்த்து விருதுகளை அடையும் ஒருவகை சூட்சி என்றும் ஒரு தரப்பினர் வாதாடுகிறார்கள். மற்றொரு தரப்பினரோ கர்நாடக இசை வரலாற்றில் முதன்முறையாக ஜாதிமத, உயர்வு தாழ்வு வேலிகளுக்கு வெளியே அவ்விசையை கொண்டுசெல்லவேண்டும் என்று வலியுறுத்தி, அதை செயல்படுத்திக் காட்டின முதல் இசைக் கலைஞன் கிருஷ்ணாதான் என்கிறார்கள். அவ்வகையில் இவ்விருதிற்கு அவர் முற்றிலும் தகுதியானவர் என்றே அவர்கள் வாதிடுகிறார்கள்.

கர்நாடக இசை அடிப்படையில் ஒரு பக்தி இசை. எண்ணற்ற கடவுளர்களைப்பற்றியான பக்திப்பாடல்களின் தொகுப்பு அது. பக்திதான் அந்த இசையில் மேலோங்கும் பாவம் அல்லது உணர்வு. ’சிருங்கார பாவம் அதாவது காமம் கலர்ந்த காதல் உணர்வை முதன்மையாகக் கொண்ட பல பாடல்கள், தான வருணங்கள், ஜாவளிகள் போன்றவை இருக்கிறதே’ என்று கர்நாடக இசை தெரிந்தவர்கள் சொல்லக் கூடும். ஆனால் அந்த சிருங்காரமுமே ஆண் பெண் கடவுளர்களுக்கிடையே நடப்பதே ஒழிய மனித சிருங்காரம் அல்ல. உதாரணமாக அன்னமாச்சார்யா இயற்றிய ’பலுகு தேனெலா தல்லி பவளிஞ்செனு’ எனும் ஆபேரி ராகப் பாடலில் சொல்லப்படுவது ஸ்ரீ வெங்கடேசனுக்கும் அவரது காதலியான அலர்மேல் மங்காவிற்கும் இடையேயான சிருங்கார லீலைகள் தாம். கிருஷ்ண பகவான் அவரது காதலிகளுடன் செய்யும் லீலைகளைப் பற்றியெல்லாம் எண்ணற்ற பாடல்கள் இருக்கின்றன. அடிப்படையில் இவையனைத்துமே பக்தியின் விதவிதமான வெளிப்பாட்டுக்களே. இந்த பக்தியை வெளியே எடுத்தால் பின்னர் கர்நாடக இசையே இல்லை. ஒரு நாத்திகர் என்று தன்னை முன்நிறுத்தும் டி எம் கிருஷ்ணா பாடுவதும் இதே பக்திப் பாடல்களைத்தாம்!  

கர்நாடக இசைப்பாடல்களின் பெரும்பகுதி தெலுங்கு, சமஸ்கிருதம், கன்னட மொழிகளில் இருப்பதனால் அவற்றைப் பாடுவது தவிர்த்து கர்நாடக இசை தமிழ் மொழியில் பாடப்படவேண்டும் என்ற கொள்கையுடன் 1930 காலகட்டத்தில் ஆரம்பிக்கப்பட்ட தமிழிசை இயக்கத்தின் மீது கடுமையான வெறுப்பை வைத்திருந்தவர் சென்னை மியூசிக் அகாடமியை உருவாக்கியவர்களில் பிரதானியான டி டி கிருஷ்ணமாச்சாரி எனும் டி டி கே. அவரது நெருங்கிய மருமகன் முறை உறவினர் டி எம் கிருஷ்ணா. இளவயதில் கிருஷ்ணாவையே பலர் கிருஷ்ணமாச்சாரி என்றுதான் அழைத்து வந்தனர்! கிருஷ்ணாவின் குருவான செம்மங்குடியும் அவரை அவ்வண்ணமே அழைத்தார். செம்மங்குடியுமே தமிழிசையை நிராகரித்தவர்.

“இது தான் நல்ல இசை.. நீ இதைப் பாடு என்று பாமரர்கள் எங்களுக்குக் கட்டளையிட முடியாது. இசையில் ஜனநாயகம் என்பது ஒரு பெரும் தீமை. நாங்கள் எங்களது இசைஞானத்திற்கு எந்தச் செவ்வியல் கிருதிகளுக்கு கடமைப்பட்டிருக்கிறோமோ.. அவற்றைப் பாடாமல் இருப்பது பாவச் செயல்” என்று ஒரு காலகட்டத்தில் தெள்ளத்தெளிவாக கூறிய செம்மங்குடியிடமிருந்து கர்நாடக இசையின் நுட்பங்களைக் கற்றுத்தேர்ந்த டி எம் கிருஷ்ணா இன்று கர்நாடக இசையை அனைவரிடமும் கொண்டு சேர்க்கவேண்டும் என்ற கருத்திற்காக மக்சேசே விருதைப் பெற்றிருக்கிறார்! இதை ஓர் ஆச்சரியமாகத்தான் நான் கருதுகிறேன். ஆனால் ஒரு செவ்வியல் இசை வடிவத்தை அனைவரிடமும் கொண்டு சேர்ப்பதன் தேவை என்ன என்பதில் எனக்கு பல சந்தேகங்கள் இருக்கின்றன.

செவ்வியல் இசையை ஒருபோதும் வெகுஜென இசையாக மாற்ற முடியாது. அது தேவையுமில்லை. ஏனெனில் வெகுஜென இசை எனும் பரவலான இசை பல்வேறு மாறுபட்ட வடிவங்களில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக இருந்து வந்திருக்கிறது. பழங்குடி இசையில் தொடங்கி, நாட்டுப்புற இசையாகி, ஒவ்வொரு பிராந்தியத்திற்குமான இசையாகி, வேறு வேறு காலகட்டங்களில் வேறு வேறு நாடுகளில் பலமுறைகளில் உருவாகி, பிறகு அவை ஒவ்வொன்றும் ஒன்று கலந்து, எடுத்தும் கொடுத்தும் உருவானது வெகுஜென இசை. அதற்கும் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு பிறகு இதே வெகுஜென இசையிலிருந்தே உருவானது செவ்வியல் இசை. கர்நாடக இசை ஓம் காரத்திலிருந்து பிறந்தது என்றோ அல்லது அது சிவபெருமானின் உடுக்கையிலிருந்து பிறந்தது என்றோ நம்ப விரும்பினால் நீங்கள் அதையே நம்பலாம்.

வெகுஜென இசையின் பரந்துபட்ட பாணிகளில் சிலவற்றை ஒரே திசையில் பயணிக்க வைத்து அதை மேலும் மேலும் அளவைகளுக்கும் கோட்பாடுகளுக்கும் சம்பிரதாயங்களுக்கும் உள்ளாக்கி கடவுள் வழிபாட்டிற்காகவும் பக்தியைப் பரப்புவதற்காகவும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உருவாக்கப்பட்டது கர்நாடக இசை. பயிர்ச்சிபெற்ற தனிமனிதர்களின் ரசனைக்காகவே அது  உருவானது. ஈடுபாட்டுடன் பயிர்ச்சியெடுத்து அதைத் தேடி வருபவர்களால் ரசிக்கக் கூடிய இசை இது. ஆனால் வெகுஜென இசையோ செவ்வியல் இசை உருவானபின் அதிலிருந்தும்கூட பலவற்றை உள்வாங்கி மேலும் மேலும் வளர்ந்து பரந்துகொண்டேயிருந்தது. அது இப்போதும் தொடற்கிறது. யாருமே வெகுஜென இசையைத் தேடிப் போக வேண்டியதில்லை. நாதச் செவிடர்களல்லாத (Tone Deaf) அனைவரிடமும் அது தானாகவே வந்து சேர்கிறது.

1930-50 காலகட்டத்தில் நமது திரைப்பாடல்களின் வாயிலாக கர்நாடக இசையின் எளிமைபடுத்தப்பட்ட வடிவங்கள் கூடுதலான மக்களை சென்றடைந்தது. அவ்விசையில் நாட்டம் இருந்தவர்களைதாம் அது பெருவாரியாக ஈரத்தது என்றாலும் கர்நாடக இசையை வெகுமக்களுக்குக் கொண்டுசெல்வதற்காக நடந்த மிகப்பெரிய புரட்சி இது ஒன்று மட்டுமே. ஆனால் அப்புரட்சியின் விளைவுமே அரைநூற்றாண்டுகாலம் கூட நீடித்திருக்கவில்லை. இன்று திரைப்பாடல்களிலிருந்து கர்நாடக இசை முற்றிலுமாக வெளியேற்றப்பட்டிருக்கிறது. பொதுவெளியில் கர்நாடக இசையின் இருத்தலை மீட்டெடுக்கும் விதமாக டி எம் கிருஷ்ணாவின் மீனவக் குப்பத்து இசை நிகழ்ச்சிகள் அமைந்தால் அது நல்ல விஷயம். ஆனால் அது சாத்தியப்படுமா?

டி எம் கிருஷ்ணா மக்சேசே விருதினை கையில் வாங்கிவிட்டார். அதுபற்றியான சர்ச்சைகளும் விவாதங்களும் அடங்கி விட்டன. இசைவழியாக ஜாதி மத வேறுபாடுகளில் இங்கே எந்த மாற்றமும் நிகழப்போவதில்லை. ஏன் என்றால் ’நான் உயர்ந்தவன், நீ தாழ்ந்தவன்’ என்பது அடக்கியாளுதலை விரும்பும் மனிதனின் அதிகார வேட்கை. அது ஓர் ஆழ்மனநிலை. சிலபல காரணங்களினால் நாம் வெளியே காட்டாமல் மறைத்துவைத்திருப்பது. ஆனால் நமக்குள்ளே மேலோங்கிக்கொண்டேயிருப்பது. இந்த அவல மனநிலை மாறாமல் இங்கே ஏற்றத்தாழ்வுகள் எதுவுமே மறையப்போவதில்லை. இசையின் மென்மைக்கு இதில் எங்கே இடமிருக்கிறது?

20160831

புத்தகத்தின் இறுதிப் பக்கங்கள்...


‘’டேய்…. ஒழுங்கு மரியாதையா புத்தகங்களத் திருப்பிக் கொடுத்துரு. ஒனக்கான கடைசி எச்சரிக்கை இது. ஒங்கப்பாட்ட சொல்லிட்டு லைப்ரரி ரூல்படி ஒம்மேல கடுமையான நடவடிக்கை எடுத்துருவேன்’’ என்னை எங்கே பார்த்தாலும் இப்படிச் சொல்லிப் பயமுறுத்துவார் மானிச் சேட்டன். அவரது கண்ணில் படாமல் ஒளிந்து ஒளிந்து சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். இருந்தும் சிலசமயம் அவர் முன்னால் வசமாகச் சிக்கி விடுவேன். எண்ணற்ற ’கடைசி’ எச்சரிக்கைகள் கடந்த பின்னரும் அந்தப் புத்தகங்களை என்னால் திருப்பிக் கொடுக்க முடியவில்லை. எப்படி முடியும்? அந்த விமலா ஒருத்திதானே இதற்கெல்லாம் காரணம்! அவளுக்கென்ன? நடவடிக்கை வரப்போவது என்மேல்தானே!

செண்பகப் பாறை பொது மக்கள் நூலகத்தின் பொறுப்பாளரும் நூலகரும்தான் மானிச் சேட்டன். அன்பான மனிதர். யாரிடமும் கோபப்படாதவர். ஆனால் அவரையே கடும் கோபத்திற்கு ஆளாக்கியது வெறும் பதினைந்து வயதிலிருந்த எனது சில செயல்பாடுகள்! அப்பாவின் பெயரில் நூலகத்திலிருந்து புத்தகங்களை எடுத்துகொண்டிருந்த எனது வாசிப்பு ஆர்வத்தைப் பார்த்து என்னையும் நூலக உறுப்பினராக்கியவர் மானிச் சேட்டன். ஒரு தடவை ஒரு புத்தகம்தான் கிடைக்கும். ஆனால் எனது ஆர்வத் தொல்லை தாங்க முடியாமல் சிலபோது இரண்டு மூன்று புத்தகங்களை எடுக்க அனுமதிப்பார். புத்தகங்களும் வாசிப்பும் மட்டுமே வாழ்வின் ஒரே கனவாக இருந்த காலம் அது.

விக்டோர் யூகோ (Victor Hugo), அலெஹான்ட்ரே டூமா (Alexandre Dumas) போன்ற பிரஞ்சு எழுத்தாளர்களின் மொழிபெயர்ப்புகளைப் படித்து உலக இலக்கியங்களில் ஆர்வமுடையவனாக நான் மாறியிருந்தேன். ஒருநாள் நார்வே நாட்டு எழுத்தாளர் க்னூட் ஹாம்ஸுன் (Knut Hamsun) எழுதிய ’விசப்பு’ (பசி) என்ற நாவலையும் மலையாள எழுத்தில் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்த எஸ் கே பொட்டெக்காட் எழுதிய விஷ கன்யக என்ற நாவலையும் எடுத்தேன். ‘ன்யூட் ஹாம்ஸன்’ என்று மலையாளத்தில் எழுதப்பட்டிருந்த அந்த எழுத்தாளரை அதன்முன் கேள்விப்பட்டிருக்கவில்லை. இருந்தும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ’பசி’யைப் படித்தேன். உணவுக்கு வழியில்லாமல் கஷ்டப்படும் ஒரு எழுத்தாளனின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தின் உருகவைக்கும் கதை அது.  

…… ”தெளிந்த இந்த பகலில் எதாவது சாப்பிடக் கிடைத்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! கொஞ்சம் எதாவது போதுமே… என்று வெளியே வந்த என்னை அழகான அந்த பகல் பொழுதின் துல்லியம் குதூகலப்படுத்தியது. கிழிந்த பையுடன் கசாப்பு கடையின் முன்னால் ஒரு பெண் அமர்ந்திருந்தாள். இரவு உணவுக்கு ஒரு இறைச்சித் துண்டைத் தருமாறு அவள் கடைக்காரனிடம் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தாள். நான் அவளைக் கடந்து சென்றபோது அவள் தலை தூக்கி என்னைப் பார்த்தாள். அவளது கீழ் ஈற்றிலிருந்த ஒரே ஒரு பல் சீழ் மஞ்சள் நிறத்தில் விரல்போல் துருத்தி நின்றது. ஒரு பச்சை இறைச்சித்துண்டின் கனவு அவளது கண்களை ரத்தச் சிவப்பாக்கியது. எனது பசி மரத்துப் போய்விட்டது. நான் வாந்தியெடுக்கத் துவங்கினேன்” …..

இரண்டு புத்தகங்களையும் ஒரு வாரத்தில் படித்துமுடித்து திருப்பிக் கொடுக்க நூலகம் சென்றுகொண்டிருந்தேன். காமாட்சி வயல் கடந்து பாட்டுபாறை வாய்க்காலை தாண்டும்போது விமலாவின் வீட்டின் முன்றிலை எட்டிப் பார்த்தேன். அவள் தென்படவில்லை. பிற்பகல் மூன்றுமணி கடந்த நேரம். வயல்புறங்களுக்கும் தோட்டங்களுக்கும் மேல் மினுமினுக்கும் சூரிய ஒளியைத் தவிர யாருமேயற்ற இடங்கள். வேகமாக நடந்தால் நாலு மணிக்குள்ளே நூலகத்தை அடையலாம். இதழ்களைப் படித்து, புத்தகங்களைத் தேடி எடுத்து இருளும் முன் வீடு திரும்பலாம்.

மெலிதான மேடுபள்ளங்களில் சாய்ந்துகிடக்கும் காரிக்கொம்பு பாறையைக் கடக்கும்போது சூ… சூ…. என ஒரு சத்தம் காதில் விழுந்தது. திரும்பி பார்த்தேன். மூச்சிரைக்க ஓடி வருகிறாள் விமலா. அவளுக்கு பதினான்கு வயதிருக்கும். அழகி என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் கோதுமை நிறத்தில் துடிப்புடன் வளரும் பதின்பருவப் பெண்மையின் வனப்பும் வசீகரமும் அவளுக்கிருந்தது. விமலாவும் நானும் முற்றிலும் மாறுபட்ட இரண்டு உயிர்கள். ஒருவர்மேல் ஒருவருக்குக் காதல் எதுவும் இருக்கவில்லை. நட்பும் இருக்கவில்லை. ஆனால் மோகம் இருந்தது. தூய்மையான பதின் பருவக் காமம்! யாருமற்ற கிராம வழிகளில் எங்கேயாவது அவ்வப்போது நாங்கள் சந்தித்தோம். எதாவது ஒன்றை பேசினோம். அவள் பேசுவது எதுவுமே எனக்குப் புரியாது. நான் பேசுவது அவளுக்கும்.

ஓடி வந்து நின்ற விமலாவின் மூக்கு நுனியில் வியர்வைத் துளிகளாக சூரியன் மின்னியது. பாறைகளுக்கு மேல் பலகாலமாக மனிதர்கள் நடந்து வெளிர் பழுப்பு நிறத்தில் உருவான நடைபாதையில் நாங்கள் சேர்ந்து நடந்தோம். எனது கையிலிருந்து புத்தகங்களைப் பறித்து புரட்டிப் பார்த்தாள். “இதென்ன? எப்பப் பார்த்தாலும் நீ புத்தகம் படிச்சிட்டே இருக்கியே! இதெல்லாம் நீ எதுக்குப் படிக்கிறே? அப்டி என்ன இருக்கு இதுல? நீ வர்றதப் பாத்து வீட்டுக்குப் பின்னாடி நின்னிட்டிருந்தேன். அம்மாவோட கண்ணுலப் படாமக் கிளம்பறதுக்குக் கொஞ்சம் நேரமாச்சு” அவள் நிறுத்தாமல் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். யாராவது எங்களைப் பார்க்கிறார்களா என்று நான் நாலாபக்கமும் பார்த்தேன். பாறை இடுக்கில் நுரைந்து ஓடும் வாய்க்கால் நீரின் ஓசையும் பின்நேரப் பறவைகளின் ஒலிகளும் மட்டுமே அங்கு இருந்தன.

வாய்க்காலின் கரையில் பெரிய கரும்பச்சை இலைகளுடன் அடர்ந்து நின்ற மேட்டுக் காப்பி மரம் ஓர் இலைக் குடிலாக எனக்குத் தோன்றியது. வளர்ந்திறங்கிய கிளைகள் மண்ணைத் தொட்டு நிற்கின்றன. அதன் கீழே நுழைந்தால் யார் கண்ணுக்குமே தெரியாது. நாம் அங்கே புகுந்திடலாமா என்று அச்சத்துடன் விமலாவைக் கேட்டேன். ”ச்சீ.. போ” என்று சொன்னவள் உடனே ‘காப்பிக் கீழே வச்சு நீ என்னை என்ன பண்ணப்போறே?’ என்றாள். அதோடு எல்லாக் கட்டுப்பாட்டையும் இழந்த நான் அவளைக் கட்டியணைத்து ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன். ‘ச்சீ போடா’ என்று என்னைத் தள்ளிவிட்டாள். ’சரி போறேன்’ என்று ஓடி வாய்க்காலைத் தாவிக் கடந்து திரும்பிப் பார்த்தேன். அதோ விமலாவும் ஓடி வருகிறாள்! வெளிச்சம் குறைவான காப்பி மரத்தடியில் தவழ்ந்து புகுந்தேன். கண நேரத்தில் விமலாவும் வந்து உள்ளே புகுந்தாள்.

கையிலிருந்த புத்தகங்களை ஒரு கல்லின்மேல் வைத்து அவசர அவசரமாக நான் விமலாவைக் கட்டியணைத்து என்னென்னமோ செய்ய முயன்றேன். ‘ச்சீ... உனக்கு வெட்கமே இல்லையா?’ என்றெல்லாம் கேட்டு அவள் ஒரே நேரத்தில் எதிர்ப்பையும் ஒத்துழைப்பையும் வெளிப்படுத்தினாள்! இத்தகைய நேரங்களில் ஆணும் பெண்ணும் என்னென்ன செய்வார்கள் என்று புத்தகங்களில் படித்திருக்கிறேன். அதில் எதைச் செய்யலாம் என்று யோசித்தபடி நான் சில வீண்முயற்சிகளில் ஈடுபட்டிருக்கும்போது திடீரென்று மரத்தின் பின்னருகில் தாமஸூட்டி வைத்தியரின் தோட்டப் பகுதியிலிருந்து ஓர் ஆணின் உரத்த இருமலொலி கேட்டது. எனது பாதி உயிர் ஆவியாகப் பறந்தது. இருமலொலி நெருங்கி வருகிறது! வேறு எதுவுமே யோசிக்காமல் நான் தவழ்ந்து வெளியேறித் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடினேன்.

அன்றிரவு என்னால் தூங்க முடியவில்லை. மரத்தின் கீழிருந்து நான் இறங்கி ஓடுவதை யாராவது பார்த்திருப்பார்களா? அந்த இருமல்காரர் யார்? அவர் என்னையும் விமலாவையும் பார்த்திருப்பாரா? விமலாவுக்கு என்ன ஆயிருக்கும்? அவள் பிடிபட்டிருப்பாளா? ‘உன்னோட இருந்தவன் யாருடீ?’ என்ற கேள்விக்கு அவள் என் பெயரைச் சொல்லியிருப்பாளா? ஒரு வேளை அவள் சொல்லவில்லை என்றாலும் புத்தகங்களின்மேல் நூலகத்தின் முத்திரை இருக்கிறதே! நான்தான் என்று எளிதில கண்டுபிடிப்பார்கள். நூலகப் புத்தகங்களைக் காட்டில் எறிந்து விட்டு தங்கம்மாவின் மகளுடன் காப்பி மரத்திற்குக் கீழே உல்லாசத்திற்கு ஒதுங்கிய வெட்கம் கெட்ட நாய்!

இல்லை… எதுவுமே நடந்திருக்காது. விமலா என்னை விடத் தைரியமானவள். அவள் தப்பித்திருப்பாள்.. காலையில் சென்று புத்தகங்களை எடுத்துவிடலாம் என்று உள்ளுக்குள்ளே எனக்கே ஆறுதல் சொல்லிக்கொண்டு தூங்க முயலும்போது திடீரென்று மழை விழத்தொடங்கியது. இரவு முழுவதும் ஓயாமல் பெய்த அந்தக் கனமழையில் எனது புத்தகக் காகிதங்கள் உதிர்ந்து கரைந்து ஒழுகிப்போவதை நினைத்து நான் நடுங்கினேன்.

விமலா சில சிறு குழந்தைகளுடன் சில்லி விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள். முன்தினம் என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டபோது யாருமே அவளைப் பார்க்கவில்லை என்று சொன்னாள். நான் ஓடிப்போன உடனே வேறு திசையில் வேகமாக ஓடி அவளும் வீடு வந்து சேர்ந்தாளாம். புத்தகங்களைப் பற்றி கேட்டபோது ‘எனக்கென்ன தெரியும்?’ என்றாள். பயந்து நடுங்கி தெறித்து  ஓடியபோது நானே மறந்துவிட்ட அந்த புத்தகங்களை அவள் எப்படி நினைவு கூர்ந்திருப்பாள்! காப்பி மரத்தின் கீழ் கருகிப்போன இலைகள் நனைந்து மக்கி ஈரத்தில் பதுபதுத்துக் கிடந்தன. அங்கு புத்தகங்களின் தடையமே இல்லை! அந்த புத்தகங்கள் எங்கே போயின என்று இன்று வரைக்கும் எனக்குத் தெரியாது!

”புத்தகமென்பது வலுவற்ற ஓர் உயிரினம். அதைக் காலப்பழக்கத்தின் பிடியிலிருந்தும், வானிலையின் பிடிலிருந்தும் கொறித்துத் தின்னும் பூச்சிகளின் வாயிலிருந்தும், கவனமற்ற மனிதனின் எண்ணைப் பிசுக்கு படிந்த கைகளிலிருந்தும், அவனது மறதிகளிலிருந்தும் காப்பாற்றுகிறவர் நூலகர்” என்று உம்பேர்தோ எகோ (Umberto Eco) சொல்லியிருப்பது மானிச் சேட்டனைப் பற்றியேதான் என்று நான் பிற்பாடு பலமுறை யோசித்ததுண்டு. இறுதியில் பொறுமை இழந்த அவர் நூலகத்திலிருந்து என்னை வெளியேற்றினார். அப்பாவிடமிருந்து புத்தகங்களின் விலையை வசூலித்தார். அப்பா வழக்கம்போல் என்னை வெளுத்து வாங்கினார். வயதுக் கோளாறினால் நடந்த அந்தத் தவறு புத்தகங்களுடனான எனது தொடர்பை சிலகாலத்திற்கு அறுத்துவிட்டது.

புத்தகம் படிப்பவர்கள் நூலகங்களை மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்த காலம் அது. புத்தகங்களை விலைக்கு வாங்கும் பழக்கம் யாருக்குமே இருக்கவில்லை. எனது நண்பர் ஸ்ரீநிவாசன் கரண்ட் பதிப்பகத்தின் ’வீட்டில் ஒரு நூலகம்’ திட்டத்தில் சேர்ந்து தவணை முறையில் பணம் செலுத்திப் புத்தகங்களை தபால் வழியாக வாங்கியதுதான் நான் அறிந்த முதல் இலக்கியப் புத்தகம் வாங்குதல். அப்புத்தகங்களை இரவல் வாங்கி நானும் படித்தேன். வீட்டையும் ஊரையும் விட்டு ஏதேதோ திசைகளில் பயணித்து ஒழுகிய எனது வாழ்க்கையில் போகுமிடமெல்லாம் எனக்குத் துணையாக இருந்தவை நூலகங்களும் புத்தகங்களும் மட்டுமே.

புத்தகங்கள் இடையறாமல் மனிதனை, வாழ்க்கையை, இயற்கையைப் பேசுவதோடு மற்ற புத்தகங்களையும் பேசுகின்றன. ஒரு புத்தகம் இன்னொரு புத்தகத்திற்கு வழி வகுக்கிறது. ஒரு புத்தகமென்பது அதிலிருக்கும் வார்த்தைகள் மட்டுமல்ல. அவ்வார்த்தைகளுக்கு அப்பால் சென்று வாசகன் தனதுக்குள் இருக்கும் கற்பனை வளத்தைத் தொட்டு அறியும் பயண வழி அது. எழுத்தாளனுடன் அவன் நிகழ்த்தும் மௌனமான உரையாடல். காலங்கள் கடந்தோடினாலும் நினைவில் மிதந்துகொண்டேயிருக்கும் புத்தகங்களின் வாசனை. ஒருபோதும் மறக்கமுடியாத ஓர் அனுபவம் ஒரு நல்ல புத்தகம்.

புத்தகங்களை விலைகொடுத்து வாங்க ஆரம்பித்தபோது எனக்கு ஒன்று வெளிச்சமானது. நூலகங்களிலிருந்து எடுக்கும் புத்தகங்களையும் இரவல் வாங்கும் புத்தகங்களையும் நாம் கட்டாயம் படித்துவிடுவோம். விலைகொடுத்து வாங்கும் புத்தகங்கள் நம்மிடமே இருக்கின்றவை என்பதால் எப்போது வேண்டுமானாலும் படிக்கலாமே என்ற எண்ணம் தானாக வந்துவிடும். உடனடியாகப் படிக்கப்படாமல் அப்புத்தகங்கள் தள்ளி வைக்கப்படும். சிலசமயம் ஒருபோதும் படிக்கப்படாமல் அடுக்கத் தட்டுகளிலேயே அவை அமர்ந்திருக்கும். இங்கே ஒரு கேள்வி எழுகிறது. நம்மிடமிருக்கும் புத்தகங்கள் அனைத்தையும் வரிக்கு வரி நாம் படித்திருக்க வேண்டுமா? படிக்காத புத்தகங்களைச் சேர்த்துவைப்பதால் என்ன பயன்?

தமிழ்த் திரைப்பட இயக்குநர் மிஷ்கின் புத்தகங்களின் தீராக்காதலன். புத்தகம் வாங்க வழியில்லாத காலத்தில் புத்தகங்களுடன் நெருக்கமாக இருப்பதற்கும் படிப்பதற்கும் ஒரு புத்தகக் கடையில் விற்பனையாளனாக வேலை பார்த்தவர். ஓயாமல் படிப்பவர். இருபதாயிரத்திற்கும் மேல் புத்தகங்களை இதுவரைக்கும் வாங்கியிருக்கிறார்! வாசிப்பில் நாட்டமுள்ள நண்பர்களுக்கு எந்தவொரு புத்தகத்தையும் அன்பளிப்பாக எந்த நேரமும் கொடுக்கத் தயங்காதவர். நூற்றுக்கும் மேலான புத்தகங்களை எனக்கு மட்டுமே தந்திருக்கிறார்! பதினெட்டாயிரம் புத்தகங்களை இப்போதும் வைத்திருக்கிறார்!

தனது புத்தகங்களை அரங்கப் பொருட்களாக மட்டுமே அவர் பயன்படுத்துகிறார் என்ற குற்றச்சாட்டையெல்லாம் பலமுறை சந்தித்தவர் மிஷ்கின். தனது பதினெட்டாயிரம் புத்தகங்களையும் அவர் படித்திருக்கிறாரா? சிந்தனையாளர் சேலம் ஆர் குப்புசாமி 65000 புத்தகங்களைச் சேகரித்து வைத்திருக்கிறவர். அந்த 65000 புத்தகங்களையும் அவர் படித்திருக்கிறாரா? கடந்த 28 ஆண்டுகளில் ஒவ்வொன்றாகச் சேகரித்த ஐயாயிரத்திற்கும் மேலான ஆங்கில, தமிழ், மலையாளப் புத்தகங்கள் என்னிடம் இருக்கின்றன. நான் அந்த புத்தகங்கங்களையெல்லாம் படித்திருக்கிறேனா? 

ஒருவர் ஒரு புத்தகத்தை வாங்குவதே அது தனக்குத் தேவையானது அல்லது அது  உயர்வானது என்கின்ற எண்ணத்துடன்தான். புத்தகங்களை நேசிப்பவர்களும் தொடர்ந்து படிக்கும் பழக்கம் கொண்டவர்களும் மட்டும்தான் இடைவிடாமல் புத்தகங்களை வாங்குவார்கள். ஆனால் தங்களிடமிருக்கும் அனைத்து புத்தகங்களையும் அவர்கள் படித்திருக்கவேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை. வாங்கிப் பலகாலமாகிய ஒரு புத்தகத்தை படிக்கலாமென எடுக்கும்போது அந்த புத்தகம் ஏற்கனவே நன்கு பரிச்சயமானதாகத் தோன்றும் அனுபவம் எனக்குப் பலமுறை நிகழ்ந்திருக்கிறது. எப்போதாவது அதை புரட்டிப் பார்த்து மறந்திருக்கலாம். படித்த சில புத்தகங்களில் அதைப்பற்றியான குறிப்புகள் வந்திருக்கலாம். படித்த ஏதோ ஒரு நண்பர் அதைப்பற்றிச் சொல்லியிருக்கலாம்.

முழுமையாகப் படித்த புத்தகங்களைப் பற்றியே நம்மிடம் இருப்பது தோராயமான சில நினைவுகூறல்கள்தாம். முழுப்புத்தகத்தையும் நம்மால் ஒருபோதும் நினைவுகூற முடியாது. அனைத்தையும் நினவில் வைக்குமளவில் நினைவாற்றல் இருக்கும் ஒருசிலருக்கு ஒருவேளை அது சாத்தியப்படலாம். அவர்கள் கணினிகளைப் போன்றவர்கள். ஆனால் அது ஒரு தனித்திறனாகவோ சாதனையாகவோ நான் கருதவில்லை. பாகுபாடில்லாமல், பகுத்தறியாமல் படித்த அனைத்தையும் நினைவில் சேமித்து வைப்பதனால் யாருக்கு என்ன பயன்?

படித்தவை படிக்காதவை என்பதைக் கடந்து புத்தகங்கள் என்னிடமிருக்கும்போது நான் தனியனல்ல என்பதை உணர்கிறேன். என்றைக்காவது படிக்க முடியும் என்கின்ற கனவுடன் ஒவ்வொரு புத்தகத்தையும் வாங்குகிறேன். வாழ்க்கையில் வாசிப்பு மட்டுமே இருக்கும் ஒரு காலம் கனவில் எப்போதும் ஒளிர்ந்துகொண்டிருக்கிறது. ஒருபோதும் அது நடக்காது என்று அறிவேன் என்றபோதிலும்! என்னிடமிருக்கும் புத்தகங்களில் பலதையும் படிக்காமலேயே நான் இறந்து போகலாம். இருந்தும் கையில் பணமிருந்தால் நான் புத்தகங்களை மேலும் வாங்குவேன். என்னிடம் இருக்கவேண்டும் என நினைக்கும் புத்தகங்களை யார் தந்தாலும் வாங்குவேன்.

”எங்களது பழைய வீட்டைவிடப் பெரிய வீடு இது. ஆனால் இங்கே வீடுமாறி வரும்போது, பத்து பைசாவுக்கு உதவாத இதையெல்லாம் வைக்கப் புதுவீட்டில் இடமில்லை என்று சொல்லி, நூற்றுக்கணக்கான எனது புத்தகங்களையும் நாற்பதாண்டுகாலம் நான் எழுதிய நாள் குறிப்புகளையும் எனது மகன்கள் தூக்கிப் போட்டார்கள். பத்து பைசாவுக்கு உதவாது என்று அவர்கள் சொன்னதற்கு ஏற்ப பழைய அட்டை விலைக்கு கூட அதை வாங்க யாருமே முன்வரவில்லை”. எனது பக்கத்து வீட்டில் வசிக்கும் மாமா ஒருநாள் என்னிடம் சொன்னார் ஈரமான கண்களுடன் அவர் அதைச் சொல்லும்போது இனம் புரியாத ஒரு துயரத்தில் நானும் தடுமாறிப் போனேன். வாழ்நாளின் விலையாக நான் வாங்கிய எனது புத்தகங்கள் இடத்தை அடைக்கும் பழங்காலக் குப்பைகளாக ஒருநாள் வெளியே தூக்கி எறியப்படுமா? அதை நினைத்து அன்றிரவு என்னால் தூங்க முடியவில்லை! ஆனால் காலத்தின் ஓட்டத்தை குறுக்கிட யாரால் முடியும்?


உலக அளவில் பார்த்தால் காகிதத்தில் அச்சிடப்பட்ட புத்தகங்களின் காலம் ஏறத்தாழ முடிந்துவிட்டது என்றே சொல்லலாம். மின் புத்தகங்களின் (eBook) காலம் ஆரம்பமாகி இப்போது சில ஆண்டுகளாகிவிட்டன. எனது வீட்டின் வரவேர்ப்பறையின் பெரும்பகுதியாக இருக்கும் புத்தக நிலையடுக்கில் இருப்பதை விட நூறு மடங்கு அதிகம் புத்தகங்களை இன்று ஒரு சின்னஞிறிய கைக் கணினியில் அடக்கலாம். சட்டைப்பையில் போட்டு எங்கேயும் கொண்டு செல்லலாம். 5000 காகிதப் புத்தகங்களை சேகரிக்க எனக்கு 28 ஆண்டுகள் தேவைப்பட்டது. ஆனால் கடந்த ஒராண்டில் மட்டும் ஆயிரத்திற்கும் மேலான மின் புத்தகங்களைச் சேர்த்திருக்கிறேன்! அச்சிட்ட வடிவத்தில் என்னிடம் இல்லாதவை அவை. அப்புத்தகங்களும் என்னிடம் இருக்கின்றன என்கின்ற உடைமை உணர்வுக்காகத்தான் அவற்றை நான் சேர்க்கிறேன் என்றாலும் ஒரு புத்தகம் கையில் இருக்கிறது என்ற உணர்வை மின் புத்தகத்தால் ஒருபோதும் தரமுடியாது.

கின்டில் (Kindle), நூக் (Nook), கோபோ (Kobo), ஐ பேட் (iPad) போன்ற கைக்கணினிகளில் மின் புத்தகத்தைப் படிக்கலாம். கின்டிலில் புத்தகம் படிக்கும் பெரும்பாலானோர்கள் அச்சிட்ட புத்தகங்களுக்கு வைத்திருக்கும் பெயர் ’பழங்காலத்து காகித அட்டை’ (Old Fashioned Paperback) என்றுதான்! ஆனால் வேடிக்கையைப் பாருங்கள்! உயர் ரக கின்டில் கருவியின் பெயரோ ‘காகித வெண்மை’ (Paper White)!

மின் புத்தகங்களைப் பல மணிநேரம் தொடர்ச்சியாகப் படித்துக் கொண்டிருந்தால் கண் வீங்கிவிடும், அவை கண் பார்வையை வேகமாக மங்கலாக்கும் என்றெல்லாம் சொல்லப்படுகிறது. வெளி வெய்யிலில் அவற்றைப் படிக்க முடியாது, இரவல் வாங்கிப் படிக்க முடியாது, பழைய புத்தகங்களை விற்கும் கடைகளிலிருந்து அரிதான ஒரு பழைய மின் புத்தகத்தை கண்டடைந்து சந்தோஷப்பட முடியாது, சுவாரசியமான ஒரு பக்கத்தைப் படித்துகொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று மின்கலத்தில் மின்சாரம் தீர்ந்து விடலாம், அபிமான எழுத்தாளரின் கையொப்பம் மின் புத்தகத்தின்மேல் வாங்க முடியாது, புத்தகக் கடைகளின், நூலகங்களின் காகித வாசனையை உணரமுடியாது… என மின் புத்தகங்களுக்கு எதிராக எவ்வளவு நான் யோசித்தாலும் வரப்போகும் ஆண்டுகளினூடாக காகிதப் புத்தகங்களின் இடம் இல்லாமலாகிவிடும் என்பது உறுதியாகிவிட்டது.

ஆனால் புத்தகங்களை வாங்குவதிலிருந்து இது எதுவுமே இப்போதும் என்னை தடைவதில்லை. தற்போது சார்லஸ் ப்யுகோவ்ஸ்கியின் ’ஹேம் ஆன் றை’, ஸில்வியா ப்ளாத்தின் ’பெல் ஜார்’ ஆகிய புத்தகங்களுக்கு ஆமசோனில் அனுப்பாணைக் கொடுத்து அவை வருவதற்குக் காத்திருக்கிறேன்! சமீபத்தில் ஒருநாள் தில்லி விமான நிலையத்தின் மூலையிலுள்ள ஒடிஸி புத்தகக் கடையிலிருந்து றஸ்கின் பாண்ட் எழுதிய ’பல வண்ணங்களிலான அறை’ எனும் குழந்தை இலக்கியப் புத்தகத்தை வாங்கினேன். மிக அழகாய் வடிவமைக்கப்பட்ட அற்புதமான புத்தகம். விமானத்தில் ஏறின உடன் படிக்கத்துவங்கினேன்.

எனது பக்கத்து இருக்கையில் வந்து அமர்ந்தவர் தனது மின்புத்தகக் கருவியை வெளியே எடுத்து அதன் குரல்வாங்கியைக் காதில் வைத்தார். பாட்டு கேட்டுக்கொண்டே படிக்கப் போகிறாரோ என்று யோசித்து அக்கருவியின் திரையை பார்த்தேன். புத்தகம் ஒன்று ’ஓடி’க்கொண்டிருக்கிறது. ஆனால் அவர் கண்மூடி அமர்ந்திருக்கிறார்! ஒரு பெண்குரல் மென்மையாக அவரது காதில் புத்தகத்தைப் படித்துக் கொடுக்கிறது! புத்தகங்களை இனிமேல் நாம் சிரமப்பட்டு படிக்க வேண்டியதுமில்லை! இளம் பெண்களின் இனிமைக்குரல்கள் நமது காதுகளில் தேன் பாய்வதுபோல் புத்தகங்களை படித்துத் தரும்!

ஒரு கணம் நான் விமலாவை நினைத்தேன். ஒரு புத்தகத்தைக் கூட படிக்காத விமலா! பல காதல்களையும் பிரிவுகளையும் திருமணங்களையும் மணமுறிவுகளையும் பிரசவங்களையும் தாங்கி இளமையிலேயே கிழவியாகிப்போன விமலா இறந்துபோய் இப்போது பல ஆண்டுகள் ஆகின்றன. ஒருவேளை அவள்தானா எனது நூலகப் புத்தகங்களை எடுத்துச் சென்றிருப்பாள்?

20160121

ஃப்ரெடி மெர்குரி - கட்டுப்பாட்டுக்கு எதிரான கலகத்தின் இசை

ஃப்ரெடி மெர்குரியின் சோக வாழ்க்கை என்ற கட்டுரையில் புகழ்பெற்ற கிறித்தவப் போதகர் டேவிட் க்ளெளட் இவ்வாறு சொல்கிறார்: “உலகம் அழியும் காலகட்டத்தின் மனநிலையானது குயீன் ராக் இசைக்குழுவின் பாடகரான ஃப்ரெடி மெர்குரியின் இறப்பைச் சார்ந்த நிகழ்ச்சிகளில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. ஃப்ரெடி மெர்குரி ஒரு ஓரினச் சேர்க்கையாளர். அவர் பரலோக ராஜ்ஜியத்தை இழிவுசெய்து பைபிளின் சட்டங்களுக்கு எதிராகக் கலகம் செய்தார். அவரது பாடல்கள் சுதந்திர ஓரினச்சேர்க்கை இயக்கத்தினரின் கொள்கைப் பாடல்கள் போலிருந்தன. அப்பாடல்கள் அசிங்கமானவை, தீயவை. ஆபாசமான உடலசைவுகள் மூலம் அவர் தன்னுடைய இசை நிகழ்ச்சிகளில் ரசிகர்களைப் பித்தெடுக்க வைத்தார். அவர்களின் இசைப்பயணங்களில் பாம்பாட்டிகள், அலிகள், நிர்வாண ஆட்டக்காரிகள், ஆபாச நடனக்காரர்கள் நிறைந்திருந்தனர். ஃப்ரெடி மெர்குரி இறைமறுப்பும் பாவமும் தடை செய்யப்பட்ட போதைப் பொருட்களும் பொருள் முதல்வாதமும் நிறைந்த கட்டுப்பாடில்லாத வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார். அவருக்கு உலகம் முழுக்க ஓரினச் சேர்க்கைத் துணைவர்கள் இருந்தார்கள். 1991ல் ஃப்ரெடி மெர்குரி எய்ட்ஸ் நோயால் இறந்தார். அவருக்குக் கடவுளிடமிருந்து உரிய கூலி கிடைத்தது.”

பாதிரியார் கென்னத் ஜான்ஸ்டன் இதைப் பற்றிச் சொன்னார், “ஃப்ரெடி மெர்குரி இறந்தபோது நாற்பது லட்சம் பௌண்ட் மதிப்புள்ள தன் மாளிகையில் ஒன்றரைக் கோடி பவுண்ட் பெறுமானமுள்ள சொத்துக்களைத் தன் குடும்பத்திற்கும், நண்பர்களுக்கும் விட்டுச் சென்றார். தன் கல்லறைக்கு அப்பால் அவர் எதையும் கொண்டு செல்லவில்லை. அவருக்கு அழகிய குரல் இருந்தது. அந்த வரத்தை அவர் சாத்தானுக்குச் சேவை செய்யவே பயன்படுத்தினார். எவ்வளவு பரிதாபம்! இன்று ஃப்ரெடி மெர்குரி எங்கே? குடியும் ஒழுக்கக்கேடும் சாத்தானிய இசையும் நிறைந்த வாழ்க்கை இப்படித்தான் முடியும். அவரது செல்வம், புகழ் எதுவுமே கடவுளின் கோபத்திலிருந்து அவரைக் காப்பாற்றாது. ஃப்ரெடி மெர்குரி ஏசுவுக்குப் பதிலாக ஜராதுஷ்டிர மதம் என்ற பொய்யான மதத்தைப் பின்பற்றினார். அவர் தன் இறுதிச் சடங்குகளை மாதக் கணக்காக ஏற்பாடு செய்தார். ஆனால் உண்மையான கடவுளைச் சந்திக்க தன் ஆத்மாவை சித்தம் செய்வதற்கு மறந்துவிட்டார். செய்திகளின்படி வெள்ளை மஸ்லின் ஆடைகளும் தொப்பிகளும் அணிந்த ஜராதுஷ்டிர மத புரோகிதர்கள் அம்மதப் பாடல்களைப் பாடியபடி அவர்களின் கடவுளான அகுரா மஸ்தாவைத் துதித்து இறந்துபோன ஆத்மாவின் மீட்புக்காக வேண்டிக்கொண்டார்கள். ஆனால் ஃப்ரெடி மெர்குரி சொர்க்கத்தில் இல்லை! அவர் நகரத்திலேயே இருக்கிறார்! ஏன்? அவர் ஒரு ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்பதனாலா? அல்ல அல்ல! உண்மையான தேவனாகிய ஏசு கிறிஸ்துவின் போதனைகளை ஃப்ரெடி மெர்குரி ஏற்றுக் கொள்ளாததால்”!

‘கலையைப் பற்றி’ என்ற நூலில் தல்ஸ்தோய் எழுதினார் “மிக வலுவான உணர்வுகள் முதல் மிக மென்மையான உணர்வுகள் வரை, மிக முக்கியமான உணர்வுகள் முதல் மிக எளிய உணர்வுகள் வரை, பேரழகு கொண்ட உணர்வுகள் முதல் அசிங்கமான உணர்வுகள் வரை கலை உணர்வுகளின் முழுமையைக் கையாள்கிறது. கலைஞன் கொண்ட அதே உணர்வை ரசிகர்களும் அடைகையில் அதை நாம் கலை என்கிறோம். கலைஞனின் பணி என்பது முதலில் ஓர் உணர்வை அடைவதும் பின்னர் அதைக் கோடுகள், வண்ணங்கள், ஒலிகள், அசைவுகள், வார்த்தைகள் மூலம் வெளிப்படுத்துவதும் அதன் மூலம் நாமும் அவன் கொண்ட அதே மன எழுச்சியை அடையச் செய்வதும் ஆகும்.” ஃப்ரெடி மெர்க்குரியை அடையாளப்படுத்துவதற்கு இச்சொற்கள் முற்றிலும் பொருத்தமானவை.

அவர் தன் இசையின் மாயத்தாலும் தன் கலையாளுமையாலும் பெருங்கூட்டங்களின் நெஞ்சத்துடன் உரையாடும் திறன் கொண்டிருந்தவர். ஜெர்மனியில் பிரிட்டிஷ் தேசிய கீதத்தைப் பாடித் தன்முன் கூடியிருந்த 70,000 ஜெர்மானியர்களை அதைப் பாட வைத்துத் தாளமிடச் செய்தவர் அவர்! ‘லைவ் எய்ட்’ இசை நிகழ்ச்சிக்காக அவர் இருபது நிமிடம் பாடியபோது அது இருபது லட்சம் பேரைத் தொலைக்காட்சியின் முன் கட்டிப்போட்டது!. ஃப்ரெடி மெர்குரி தன் கலைத்திறனை முழுக்க மேடையில் காட்டுபவர். உண்மையான கலை அதை உருவாக்கியவனையே கடந்துசென்று வளரக்கூடிய ஒன்று என்பதை 1985ல் ரியோ டி ஜெனிரோவில் மூன்றேகால் லட்சம்பேர் திரண்டு ‘நான் விடுபட்டு எழ விரும்புகிறேன்!’ (ஐ வாண்ட் டு பிரேக் ஃப்ரீ!) என்ற அவரது பாடலை மீண்டும் மீண்டும் பாடச்சொல்லிக் கேட்டபோது அவரே உணர்ந்திருப்பார். அவர்களுக்கு அது ஒரு சுதந்திரப் பிரகடன கீதம் போலிருந்து! ஃப்ரெடி மெர்குரி உருவாக்கிய வேகம் மிக்க பாடல்களான ‘வீ வில் வீ வில் ராக் யூ’, ‘வீ ஆர் த சாம்பியன்ஸ்’, ‘அனதர் ஒன் பைட்ஸ் த டஸ்ட்’ போன்றவை அழியாத ராக் இசைப் பாடல்களாக உலகமெங்கும் விளங்குகின்றன.

ஃப்ரெடி மெர்குரி வழிநடத்திய ஆர்ப்பாட்டமான ‘குயீன்’ இசைக்குழு பதினெட்டு இசைத் தொகுப்புகளை வெளியிட்டது. அவை உலகமெங்கும் எட்டு கோடி பிரதிகள் விற்றன. எழுபதுகளின் தொடக்கத்திலிருந்து குயீன் குழு ஜன ரசனையைக் கிளறும் ஏராளமான பாடல்களை இறக்கி சூழலை ஆட்கொண்டது. வெகுஜன இசை வரலாற்றின் மிகப்பெரிய பாடகர்களில் ஒருவர் ஃப்ரெடி மெர்குரி. அற்புதமான சாத்தியங்கள் கொண்ட அபூர்வமான குரல் அவருடையது. மிகச் சிரமமான பாடல்களை மிக ஆற்றலுடன் பாடியிருக்கிறார். ஆனால்  தனக்கு முறையான எவ்வித குரல்ப் பயிற்சியும் இல்லை என்று அவர் சொல்லியிருக்கிறார்! நாடகீயத்திறனுடன் மேடையில் உக்கிரமாக வெளிப்படும் ஆற்றல் கொண்ட ஃப்ரெடி மெர்குரி ராக் இசையில் எப்போதும் உடனடியாக அடையாளம் காணப்படும் பல முக்கியமான பாடல்களை எழுதி இசையமைத்தவர். பொஹீமியன் ராப்சடி, டூ மச் லவ் வில் கில் யூ, நோ ஒன் பட் யூ, லவ் மை லைஃப் போன்ற அவருடைய பெரும்பாலான பாடல்கள் உலகளாவிய பெரும் வெற்றிகள்.

சான்ஸிபார் என்ற ஆப்ரிக்கத் தீவு இந்தியப் பெருங்கடலில் தான்ஸானிய எல்லையிலிருந்து 2 மைல் தொலைவில் உள்ளது. அழகிய மணற்பரப்பு கொண்ட கடற்கரைகளுக்கும் பவளப் பாறைகளுக்கும் புகழ்பெற்றது அது. கிழக்கு ஆப்ரிக்காவில் இன்றும் இருக்கும் மிகத் தொன்மையான ஒரே நகரம் ‘ஸ்டோன் டவுன்’ அங்குதான் உள்ளது. அங்கே 1946 செப்டம்பர் ஆறாம் தேதி இந்தியப் பார்ஸி பெற்றோரின் மகனாக ஃபாரூக் பல்ஸாரா பிறந்தார். அப்போது சான்ஸிபார் பிரிட்டிஷ் காலனியாக இருந்தது. முன்பு இந்தியாவில் ஒரு கீழ்நிலைக் கணக்கராக இருந்த தந்தை அலுவலகக் கட்டாயங்கள் நிமித்தம் அந்தத் தீவில் குடியேறினார். பொருளாதார நெருக்கடிகள் இருந்தபோதிலும்கூட அக்குடும்பம் இசையைக் கேட்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தது. ஃபாரூக் சிறுவயதில் கேட்டு வளர்ந்ததெல்லாம் லதா மங்கேஷ்கர் போன்றவர்களின் இந்தித் திரையிசைதான்.

பொருளாதார பலம் கொண்டிருந்த சில குடும்ப நண்பர்களின் உதவியுடன் ஃபாரூக் இந்தியாவில் பம்பாய்க்கு பள்ளிக் கல்விக்காக அனுப்பப்பட்டார். தனது எட்டாவது வயதில் தன்னந்தனியாகக் கப்பலில் இரண்டு மாதம் பயணம் செய்து இந்தியா வந்து சேர்ந்த அவர் பூனா அருகே பஞ்சகனியில் இருந்த பிரிட்டிஷ் கல்வி நிறுவனமான செயின்ட் பீட்டர்ஸ் தங்கும் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டார். உந்தின பல்வரிசையும் இருண்ட தோல்வண்ணமும் கொண்டு ’அழகற்ற’ சிறுவனான அவருக்கு தாழ்வுணர்ச்சியும் தனிமைப்பாங்கும் அதிகமாக இருந்தது. ஆகவே அவரது கல்விநாட்கள் துயரம் மிக்கவை. இருந்தும் இசை, ஓவியம் ஆகியவற்றில் அவர் அசாதாரணமான ஆர்வம் காட்டிவந்தார். தலைமையாசிரியரின் சிபாரிசுக்கு ஏற்ப பள்ளியில் அவருக்கு பியானோ இசை சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டது. பன்னிரண்டு வயதில் அவர் பள்ளியின் இசைக்குழுவான ‘ஹெக்டிக்ஸி’ன் பியானோ கலைஞனாக ஆனார்.

இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் அவர் தன் பெயரான ஃபாரூக்கை ஃப்ரெடி என்று மாற்றிக்கொண்டார். விரைவில் அவரின் பெற்றோரும் சொந்தக்காரர்களும்த கூட அப்பெயராலேயே அவரை அழைக்க ஆரம்பித்தனர். 1962ல் பத்தாம் வகுப்பில் தோல்வியடைந்த போது படிப்பை நிறுத்திய ஃப்ரெடி மீண்டும் சான்ஸிபாருக்குப் பயணமானார். 1964ல் தான்ஸானிய விடுதலைக்குப் பின் நிகழ்ந்த ராணுவப் புரட்சியினாலும் அரசியல் கொந்தளிப்பினாலும் சான்ஸிபாரைவிட்டு அக்குடும்பம் இங்கிலாந்துக்குக் குடியேறியது. சில வருடங்கள் அறியாத அந்த நிலப்பகுதியில் அவர்கள் அகதிகளைப்போல் இடம் பெயர்ந்தபடியே இருந்தனர். உறவினர் வீடுகளில் அடைக்கலமாகத் தங்கியிருந்த அவர்கள் இறுதியில் மிடில்செக்ஸ் பகுதியிலுள்ள ஒரு சிறு வீட்டில் தங்கினர்.

பூனாவிலும் பம்பாயிலுமாக தன்னுடைய இளமைப்பருவத்தை முழுக்க இந்தியாவில் கழித்திருந்தபோதிலும் ஃப்ரெடி தன்னுடைய இந்தியத் தொடர்பை மிகுந்த ரகசியமாகவே வைத்திருந்தார். தன்னுடைய பாரம்பரியத்தைப் பற்றிப் பேட்டிகளிலும் உரையாடல்களிலும் அவர் சொல்வதில்லை. தன் பார்ஸி மதப் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்டு தன்னை ஒரு ‘பாரசீகன்’ என்று அவர் சொல்வதுண்டு. அவரின் பல நண்பர்கள் அவர் தன்னுடைய இந்திய வம்சாவளி அடையாளத்தை ஒரு வெட்கமாக நினைத்து வந்தார் என்றும், இந்தியக் குடியேறிகளுக்கு எதிரான நீண்டகால இன ஒதுக்கலும் அடக்குமுறைகள் ஓங்கிநின்ற ஆங்கில மண்ணில், தனது இன அடையாளம் காரணமாகத் தான் ஒதுக்கப்படக்கூடும் என்ற ஐயம் அவருக்கு எப்போதுமிருந்ததாகவும் சொல்லியிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஃப்ரெடி மெர்குரியின் நண்பரும் சக இசைக் கலைஞருமான ரோஜர் டெய்லர், ஃப்ரெடி மெர்குரி தன் இந்திய அடையாளத்தை மறைத்தமைக்குக் காரணம் அந்த அடையாளம் அதிநவீன ராக் இசைக்கலைஞர் என்ற படிமத்துடன் பொருந்துவதாக இல்லை என்பதே என்று சொல்லியிருக்கிறார்.

இங்கிலாந்தில் ஃப்ரெடி மெர்குரி ஓவியம் மற்றும் கிராஃபிக் வரைபடவியலில் பயிற்சி பெற்று முதல் தரத்தில் வெற்றி பெற்றார். அத்திறனை அவர் பின்னர் குயீன் குழுவினரின் உடை அமைப்பு மற்றும் அரங்க வடிவமைப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். பல சிறு உடலுழைப்பு வேலைகள் செய்து தன் செலவினங்களைச் சமாளித்தார். “கையில் காசில்லாமல் இருக்கும்போதுகூட அவர் ஒரு இசை நட்சத்திரம் போலத்தான் தோற்றமளிப்பார்” என்று ரோஜர் டெய்லர் நினைவுகூர்ந்தார். இக்காலகட்டத்தில்தான் ஃப்ரெடி மெர்குரி இசையில் ஆழமான ஈடுபாடு கொண்டவரானார். ஜிம்மி ஹென்டிரிக்ஸ், பீட்டில்ஸ், அரீத்தா ஃபிரங்க்ளின், லெட் ஸெப்பெல்லின் ஆகியோரின் தீவிரமான ரசிகராக அவர் இருந்தார்.

1969ல் ஃப்ரெடி மெர்குரி ஒரு சிறிய துணிக்கடையைத் தொடங்கினார். 1969ல் ஒரு இசைக்குழு வெளியிட்ட விளம்பரத்தைக் கண்டு அதில் பாடகராக விண்ணப்பித்தார். அனால் அவர்கள் அவரை நிராகரித்துவிட்டனர். 1970ல் தன் நண்பர்களுடன் இணைந்து குயீன் இசைக்குழுவை ஆரம்பித்தார். தன் பெயரை ஃப்ரெடி மெர்குரி என்று மாற்றிக் கொண்டார். அவர்களின் முதல் ஆல்பம் ‘குயீன்’ என்ற பேரிலேயே 1973ல் வெளிவந்தது. ‘கீப் யுவர்செல்ஃப் அலைவ்‘ என்ற பாடல் ஓரளவுக்கு வானொலியிலும் புகழ்பெற்றிருந்தது. ஆனால் விமரிசகர்களின் கருத்து ஆர்வமில்லாததாக இருந்தது. விமரிசக ரீதியாக இந்த மந்தநிலை ஃப்ரெடி மெர்குரியின் இறுதிக்காலம் வரை நீடித்தது!

குயீன்-2 என்ற இரண்டாவது வெளியீடு இன்னும் சற்று கவனிக்கப்பட்டது. அதில் உள்ள தனிக்குரல் பாடலான ‘ஸெவன் சீஸ் ஆஃப் ரைம்‘ தரவரிசையில் முதல் பத்துக்குள் இடம் பெற்றது. ஆயினும் 1975ல் வெளிவந்த அவரது மூன்றாவது தொகுப்பு ‘ஷீர் ஹார்ட் அட்டாக்‘தான் அவரது முதல் பெரும் வெற்றி. அதிலுள்ள ‘கில்லெர் குயீன்‘ என்னம் பாடல் பிரிட்டிஷ் விற்பனையின் இரண்டாமிடத்தில் இருந்ததோடு அமெரிக்காவிலும் ரசிகர்களைப் பெற்றது. அந்த ஆண்டிலேயே அவருடைய பெரும் புகழ் பாடலான ‘பொஹீமியன் ராப்சடி‘ வெளிவந்தது. குயீன் மிகப்பெரிய இசை நிகழ்ச்சியாளர்களாக புகழ்பெற்றார். அவர்களுடைய நிகழ்ச்சிகளுக்கு உலகமெங்கும் லட்சக்கணக்கான ரசிகர்கள் உருவானார்கள். தொடர் பயணங்கள், இசை நிகழ்ச்சிகள், இசைப்பதிவுகள் என ஓய்வில்லாத பாய்ச்சல் ஆரம்பமாகிவிட்டது.

ராக் இசை உச்சநட்சத்திரம் டேவிட் போவி சொன்னார், “ராக் மேடைப் பாடகர்களில் ஃப்ரெடி மெர்குரி பிறரைவிடப் பல மடங்கு முன்னே சென்றவர். ராக் நிகழ்ச்சிகளை அதன் எல்லைக்கே இட்டுச்சென்றார். அவரது நிகர்ச்சி ஒன்றைக் காண்கையில் எண்ணிக்கொண்டேன், அவர் பெருங்கூட்டத்தை அப்படியே தன் உள்ளங்கையில் வைத்திருப்பதாக. ஒரு சாதாரண மேடை வழக்கத்தைக்கூடத் தனக்குச் சாதகமானதாக அவரால் மாற்றிக்கொள்ள முடிகிறது! அவர் அதீத எல்லைகளைச் சென்று தொடுகிறார். ஆணின் முரட்டுத்தோல் ஆடைகள் அணிந்து வரும்போதும் சரி, பெண்ணின் அரைகுறை ஆடைகள் அணிந்து வரும்போதும் சரி. சுயமோகம் மிகுந்த தீவிர ராக் இசை ரசிகர்களை இரண்டுமே ஒரேபோல் உற்சாகமூட்டி மகிழவைத்தன”.

குயீன் குழுவின் ஆல்பமான ‘ஜாஸ்‘வெளியிடப்பட்டதை ஒட்டி நியூ ஆர்லியன்ஸில் ஒரு மாபெரும் ராக் விருந்தை ஏற்பாடு செய்தனர். அதன் எல்லா அம்சங்களையும் ஃப்ரெடி மெர்குரி தன் மேற்பார்வையில் ஏற்பாடு செய்தார். அது ஒதுக்கப்பட்டவர்களக்கும் தடை செய்யப்பட்டவற்றுக்குமாக அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நிகழ்ச்சி. சரியான ஒரு ‘பாவக் களியாட்ட‘விருந்தாக அது அமைந்தது. அதற்காக சித்திரக் குள்ளர்கள், ஒரு பாலினர், பாம்பாட்டிகள், நிர்வாண நடனக்காரர்கள் ஆகியோர் திரட்டப்பட்டனர். ஷாம்பேனும் பிற போதைப் பொருட்களும் ஆறுபோல் ஓடியது.

‘பைசைக்கிள் ரேஸ் (Bicycle race)  மற்றும் ‘ஃபாட் பாட்டம்ட் கேர்ள்ஸ்’ (Fat bottomed girls) என்ற இரு இசைத்தொகுப்புகளை மிக மிக அதிர்ச்சியூட்டும் முறையில் வெளியிட்டார். விம்பிள்டன் விளையாட்டரங்களில் அறுபத்தி ஐந்து  நிர்வாணப் பெண்ணகளைப் பங்கெடுக்க வைத்து ஒரு சைக்கிள் போட்டியை நடத்தினார். அதன் காட்சிப் பதிவுகள் அப்பாடலின் காட்சிப் படிமங்களாகவும் அட்டைப் படமாகவும் பயன்படுத்தப்பட்டன. பல இசைக்கடைகள் அந்த அட்டையைக் காட்சிக்கு வைக்க மறுத்தபோது நிர்வாணப் பெண் சைக்கிள் ஓட்டும் அந்த அட்டை பலமறை மாற்றப்பட்டது. அந்த சைக்கிள் போட்டிக்காக 65 சைக்கிள்களை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தனர். அவற்றைத் திருப்பி வாங்கிக்கொள்ள அந்த நிறுவனம் மறுத்தது. 1978ல் நடைபெற்ற ஓர் மேடைநிகழ்ச்சியில் குறைவாக உடையணிந்த பெண்களை மேடையில் சைக்கிள் விடச்செய்து அதை மீண்டும் அரங்கேற்றியது!

அர்ஜெண்டினாவிலும் ப்ரேஸிலிலும் திறந்தவெளி இசை நிகழ்ச்சிகள் நடத்தியது குயீன் குழு. அங்கு பொதுமேடை நிகழ்ச்சி நடத்திய உலகப்புகழ் பெற்ற முதல் ராக் இசைக்குழு குயீன் தான். ஆப்ரிக்க பஞ்ச நிவாரணத்துக்காக 1986ல் நடத்தப்பட்ட ‘லைவ் எய்ட்‘ மாபெரும் கூட்டு இசைநிகழ்ச்சி இக்காலகட்டத்தில் ஃப்ரெடி செய்த மாபெரும் சாதனை. பாப் டிலன், பால் மக்கார்ட்னி, மடோன்னா, லெட் ஸெப்பெலின் ஆகியோர் பங்குபெற்ற அந்நிகழ்ச்சியின் மிகச்சிறந்த இசைத்தருணங்கள் ஃப்ரெடி மெர்குரி வழியாகவே வெளிப்பட்டன. அங்குக் கூடியிருந்தவர்கள் குயீன் குழுவின் ரசிகர்கள் மட்டும் அல்ல. ஆனால் ஃப்ரெடி அனைவரையும் ஈர்த்துக்கொண்டார். ஆனால் அங்கே சில ரசிகர்கள் அவர் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று கோஷமிட்டு மேடை நோக்கி சவரத்தகடுகளை விட்டெறிந்தனர்.

இந்த எதிர்ப்பு 1984ல் உச்சமடைந்தது. காரணம், ஃப்ரெடி மெர்குரி பெரிய மார்பகங்கள் கொண்ட இல்லத்தரசி போல உடையணிந்து மீசையுடன் ‘நான் விடுபட்டு எழ விரும்புகிறேன்!’ என்ற அவரது வீடியோவில் நடித்தார். எதிர்ப்புகளுக்கு ஃப்ரெடி “ஆமாம் நான் அதை வேண்டுமென்றேதான் செய்து பார்த்தேன். ஆனால் விரவில் ஜனங்கள் கொட்டாவி விடுவார்கள். அடக்கடவுளே, ஃப்ரெடி மெர்குரி இப்போது தன்னை ஒரு ஓரினச் சேர்க்கையாளர் என்ற சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறார்.  இதுதான் இப்போது மோஸ்தர்போல!” என்று பதில் சொன்னார். அந்தப் பாடல்க் காட்சி இங்கிலாந்தில் வேடிக்கையாக பார்க்கப்பட்டது ஆனால் அமெரிக்காவில் அதை ஓர் அவமதிப்பாகவே எடுத்துக் கொண்டார்கள்.

ஃப்ரெடி மெர்குரி தன்னை ஓர் ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்லிக்கொண்டபோதும் கூடப் பலர் அவர் வேடிக்கைக்காகச் சொல்கிறார் என்று எண்ணினார்கள். காரணம் அவர் மிகவும் ஆண்மையான தோற்றம் கொண்டவர். ஃப்ரெடி மெர்குரி எப்போதும் அழகான பெண்கள் சூழ வாழ்ந்தார் என்பதும் உண்மை. சந்தேகங்கள் இருந்தன, ஆனாலும் அவர் சொன்னதை விளையாட்டாகவே எடுத்துக்கொண்டார்கள். காரணம் எழுபதுகளில் ஒருவர் தன்னை ஓரினச்சேர்க்கையாளர் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்வது ஒரு சாதாரண நிகழ்வல்ல.

பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் காமத்தின் இயல்பு அத்தனிமனிதர்களின் தேர்வில் இல்லை என்று கருதுகிறார்கள். ஓரினக்காமம் என்பது ஒரு நோயாகக் கருதப்பட்டு மருத்துவச் சிகிச்சைக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்ட காலம் இருந்தது. இன்று பெரும்பாலான மனநல, உடல்நல மருத்துவர்கள் ஒரினக் காமத்தை மாற்ற முயல்வதில்லை. அது நோய் அல்ல. காமத்தின் ஓர் இயல்பு மட்டுமே. அதை போதைப்பழக்கம் போன்ற ஒன்று என்று எண்ணுவது தவறு. காமத்தின் இயல்பு என்பது சூழல், உணர்ச்சிகளின் இயல்பு ஆகியவற்றுடன் சுரப்பிகள் மற்றும் பிற உயிரியல் இயல்புகளினால் தீர்மானிக்கப்படும் ஒன்று.

ஃப்ரெடி மெர்குரியின் பிடித்தமான இசைக்கருவி பியோனோ. அவருக்குச் செவ்வியல் இசைவடிவங்களான ஓபெரா, பாலே போன்றவவை மிகவும் பிடிக்கும். அவரது ‘பார்ஸிலோனா’ (Barcelona) என்ற தொகுப்பில் பாப் இசையும் ஓபெரா இசையும் திறம்பட கலக்கப்பட்டிருந்தன. ஃப்ரெடி மெர்குரி ஆராதித்த ஸ்பானிய ஒபெரா பாடகியான மோண்ட்செராட் கபேல் (Montserrat Caballe) அதில் பாடினார். கபேலைப் பொறுத்தவரை அது அவருடைய இசை வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய வெற்றியாக அமைந்தது. ஃப்ரெடி மெர்குரி மைக்கேல் ஜாக்ஸனுடன் இணைந்து சில பாடல்களைப் பாடியிருக்கிறார். ஆனால் அவை முறைப்படி வெளியிடப்படவில்லை.

ஃப்ரெடி மெர்குரி கட்டற்ற பழக்கவழக்கம் கொண்டவர். தனி வாழ்க்கையில் ஃப்ரெடி அவரது முரட்டுத்தனமான நடத்தைக்காகவும், நண்பர்களுக்கு அள்ளிவீசும் பெரும் பரிசுப்பொருட்களுக்காகவும் பேசப்பட்டவர். அவரது நாற்பத்தி ஒன்றாவது பிறந்தநாளைக் கொண்டாடும் முகமாக எண்பது நண்பர்களுடன் இபிஸா என்ற தீவில் உள்ள உல்லாச விடுதிக்குப் பயணமானார். அங்கே அவர்களுக்கு வாணவேடிக்கையுடன் வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. ஃப்ளெமெங்கோ நடனமாதர்கள் ஆடினர். இருபதடி நீளக்கேக்கை வெட்டினார். “என்னுடைய நினைவில் நாங்கள் பாடல்பதிவு செய்தும் சுற்றுப்பயணம் செய்தும் கழித்த நாட்களை முடிவில்லாத நீண்ட விழாக் கொண்டாட்டங்களாகவே இருந்தன” என்றார் குயீன் குழுவின் தயாரிப்பாளர்களில் ஒருவரான ராய் பேக்கர்.

ஃப்ரெடி மெர்குரி குயீன் குழுவின் ஆரம்பக் காலத்தில் பெரும்பாலும் தன் காதலியான மேரி ஆஸ்டினுடன் வாழ்ந்தார். ஆனால் எண்ணற்ற தொடர்புகள் தனக்குண்டு என்று அவர் சொன்னார். “எலிசபெத் டெய்லரைவிட எனக்குக் காதலர்கள் அதிகம்” என்றார். பின்னர் எய்ட்ஸ் அச்சம் படர்ந்தபோது ஃப்ரெடி மெர்குரியும் அச்சம் கொண்டார். ஒருமுறை அமெரிக்காவுக்கு அழைக்கப்பட்டபோது அங்கே தனக்கு நோய்த்தொற்று எளிதில் ஏற்படும் என்று எண்ணி அதை மறுத்தார்.

1991 பெப்ருவரியில் ‘இன்யுவென்டோ’ (Innuendo) இசைத் தொகுதியை வெளியிட்டதை ஒட்டி மீண்டும் ஒரு கேளிக்கை விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. தெற்கு கலிஃபோர்னியாக் கடலில், குயீன் மேரி என்ற மாபெரும் கப்பலில். இரண்டாயிரம் இசையுலகினர் அதில் உபசரிக்கப்பட்டனர். ஆட்டுக்குட்டித் தொடைகள், விதவித வகை நண்டுகள், எண்ணற்ற இனிப்புகள், நூற்றுக்கணக்கான மதுவகைகள் என குவிக்கப்பட்ட அந்நிகழ்ச்சியில்  மந்திரவாதிகள், கேலிக்குரல் விற்பன்னர்கள், நிர்வாண நடிகர்கள் என கேளிக்கையாளர்கள் நிறைந்திரந்தனர். ‘பொஹீமியன் ராப்சடி’ பாடல் இசைக்க வாணவேடிக்கை நிகழ்த்தப்பட்டது. ஆனால் அதில் முதன்மை விருந்துபசரிப்பாளரான ஃப்ரெடி மெர்குரி எங்கே என்று அனைவரும் தேடினார்கள். ஃப்ரெடி மெர்குரி பற்றிய கேள்விகளுக்கு குயீன் உறுப்பினர் ப்ரயன் மே மற்றும் ரோஜர் டெய்லர் சரியாகப் பதில் சொல்லாமல் மழுப்பினர். வாழ்க்கையைக் களிவெறியுடன் வாழ விரும்பிய அவர்களின் நண்பர், எய்ட்ஸ் நோயால் அப்போது மெல்லச் செத்துக் கொண்டிருந்தார்.

ஃப்ரெடி மெர்குரிக்கு எய்ட்ஸ் இருக்கிறது என்பது 1987லேயே கண்டறியப்பட்டது. அவ்வருடம் வந்த பேட்டி ஒன்றில் அவர், மருத்துவர்கள் நோய் இல்லை என்ற சொல்லிவிட்டார்கள் என்று சொன்னார். ஆனால் இதழ்கள் அதைத் தோண்டித் துருவி செய்தி வெளியிட்டு வந்தன. ஃப்ரெடி மெர்குரி அவரது இறுதி நாட்களை நெருங்குவதாகப் பேசப்பட்டது. தன் கடைசி வருடங்களை ஃப்ரெடி மெர்குரி லண்டனில் தன் மாளிகையில் அடைபட்டுக் கழித்தார். எட்வர்ட் காலத்தைய மாளிகையான அந்த மூன்றமாடி சிவப்புக்கல் கட்டிடம் அவர் அதை வாங்கும்போது சிலமாகியிருந்தது. பெரும் பொருட்செலவில் அதைப் புதுப்பித்து அலங்கரித்து அதற்கு ‘கனவு வீடு’ என்று பெயரிட்டார். விலை மதிப்புமிக்க கலைப்பொருட்களாலும் மரவேலைப் பாடுகளாலும் அதை நிறைத்தார். அந்த மாளிகையில் இருபத்தெட்டு அறைகளிலும் ஒலிக் கருவிகளின் வழியாக ஃப்ரெடி மெர்குரியின் பிரியத்திற்குரிய பாடகியான அரீத்தா ஃப்ராங்க்ளினின் குரல் ஒலித்தது. நோய் முற்றிய நிலையில் தன்னுடைய எராளமான பாரசீக வளர்ப்புப் பூனைகளுடன் ஃப்ரெடி மெர்குரி நாட்களைக் கழித்தார். இசையைக் கடைசிக்கணம் வரை அவர் கைவிடவில்லை. படுக்கையில் இருக்கும் போதே பிற்பாடு வெளியிடப்பட்ட ‘வழியனுப்பும் இசைத் தொகுதி’யில் இடம்பெற்ற பாடல்களை உருவாக்கினார்.

“பத்திரிகைத் துறையில் இருந்து வந்த விசாரிப்புகளுக்கு இணங்க நான் இதைத் தெளிவுப்படுத்த விரும்புகிறேன். என் ரத்தச் சோதனையில் எய்ட்ஸ் இருப்பதாகத் தெரியவந்துள்ளது. இதை நான் இதுநாள்வரை ரகசியமாக வைத்திருந்தது என்னைச் சார்ந்தவர்களின் அந்தரங்கத்தைப் பாதுகாப்பதற்காகத்தான். ஆனால் உலகமெங்குமுள்ள என் நண்பர்களும் ரசிகர்களும் உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என நினைக்கிறேன். என் மருத்துவர்களுடனும் உலகமெங்கும் இந்தக் கொடிய நோய்க்கு எதிராகப் போராடுபவர்களுடனும் இணைந்து நாம் பணியாற்றுவோம். எனது அந்தரங்கம் எப்போதுமே எனக்கு முக்கியமாக இருந்துள்ளது. நான் பேட்டிகள் கொடுப்பதில்லை என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். இந்தக் கொள்கையே இனியும் தொடரும் என்பதை தயவுசெய்து புரிந்து கொள்ளுங்கம்.” 1981 நவம்பர் 23ல் இந்த அறிவிப்பு வெளியாகி சிலமணி நேரங்களில் ஃப்ரெடி மெர்குரி இறந்தார். அப்போது அவருக்கு நாற்பத்தி ஐந்து வயது.

“மரணம் நெருங்குவதென ஃப்ரெடி அறிந்திருந்தார். அதை மிகுந்த தைரியத்துடன் எதிர்கொண்டார்” என்றார் மேரி ஆஸ்டின். இறுதிக்காலங்களில் ஃப்ரெடி மெர்குரியுடன் இருந்த டேவ் கிளார்க் சொன்னார் “அவர் அன்பானவர், பெருந்தன்மை மிக்கவர். மேடையில் வெளிப்பட்ட அதிரடியான இயல்புகள் எதுவுமே இல்லாத பிரியமான மனிதர். அவரது பெருந்தன்மை தனது நண்பர்கள் மற்றம் வேண்டியவர்களுக்காக மட்டும் இருக்கவில்லை. யாரென்றே தெரியாத எத்தனையோ பேர் அதனால் பயனடைந்தார்கள். சாதாரண மனிதர்களை நேசித்தவர் அவர்.”

ஃப்ரெடி மெர்குரி எய்ட்ஸால் இறந்தது அவரது பெயருக்கு ஒரு களங்கமாக இன்றுவரைத் தொடர்ந்து வருகிறது. அவருடைய மொத்த கலைப்படைப்புகளுமே இதனால் தவறாக அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றன. ஒரு பாலினக் காமமோ இருபாலினக் காமமோ ஒருவரின் தனிப்பட்ட விருப்பத்தால் தேர்வு செய்யப்படுவதல்ல என்ற உயிரியல் உண்மையைப் பலர் வசதியாக மறந்துவிடுகிறார்கள். ஃப்ரெடி மெர்குரி ஓரினச் சேர்க்கையாளராக இருந்தால் என்ன அல்லது இருபாலுறவினராக இருந்தால்தான் என்ன? அவரளவு வீச்சும் வேகமும் உள்ள இன்னொரு ராக் பாடகர் இல்லை என்பதே உண்மை!

ஃப்ரெடி மெர்குரியின் மறைவுக்குப் பின் வெளியிடப்பட்ட ‘நமது வாழ்வின் நாட்கள்’ என்கிற அவரது இறுதி இசைப்படத்தில் கறுப்பு வெள்ளைக் காட்சியில் எந்த விதமான செயற்கை வேடமும் இல்லாமல் நோயுற்று மெலிந்துபோன தோற்றத்தில் காட்சியளிக்கும் ஃப்ரெடி மெர்குரி மரணத்துடன் கைகோர்த்தவராக வெளிப்படுகிறார். தலைநிமிர்ந்து எவ்வித வருத்தமும் இல்லாமல் சையசைத்து விடைபெற்றுச் செல்லும் அவரது உருவம் மங்கி மங்கி மறைகிறது.

உள்ளே உடைந்து நொறுங்குகிறேன்
ஒப்பனைகள் உரிந்து விழுகின்றன
இருந்தும் எனது புன்னகை அழியக் கூடாது
ஏனெனில் நிகழ்ச்சி தொடர்ந்தே ஆகவேண்டும்
நிகழ்ச்சி தொடர்ந்தே ஆகவேண்டும்
The show must go on……..
(2007)

20150808

எம் எஸ் விஸ்வநாதன் - நெஞ்சம் மறப்பதில்லை


உதித்தால் அஸ்தமிக்கும்
பிறந்தால் மறைந்துபோகும்
பூமி அழிவற்று நிற்கும்
அது எத்தனையோ வசந்தங்களை,
கோடைக் காலங்களைக் கண்டது
வானம் அழிவற்று நிற்கும்
அது எத்தனையோ விடியல்களை,
அஸ்தமனங்களைக் கண்டது
-- (எம் எஸ் வி இசையமைத்துப் பாடிய ஒரு மலையாளத் திரைப்பாடல்)

ஸாந்தோம் ஒலிப்பதிவுக் கூடத்தின் நுழைவாயில் கடந்து அந்த கறுப்பு அம்பாசடர் கார் உள்ளே வந்துகொண்டிருக்கிறது. எனக்குள்ளே இனம்புரியாத ஒரு பதற்றம்! நினைவில் பாடல்கள் தங்கத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்தே என்னை முற்றிலுமாகக் கவர்ந்த எண்ணற்ற பாடல்களை உருவாக்கிய இசை மாமேதைதான் அந்த வாகனத்திற்குள்ளே. நாற்பதாண்டுகாலமாக இந்திய இசையில் நிறைந்து நிற்கும் அதிசயம் அவர். முதன்முதலில் அவரை முகத்தோடுமுகம் சந்திக்கப் போகிறேன். என்ன பேசுவது? எப்படி மரியாதை செலுத்துவது? அவர் என்னை கவனிப்பாரா? என்னிடம் எதாவது பேசுவாரா? வணக்கத்திற்குறிய இசைஞர்களை கடவுளர்களாகவே மனதில் நினைத்துவந்த காலம் அது. எம் எஸ் விஸ்வநாதன் வாகனத்திலிருந்து வெளியே இறங்கினார்.

வெள்ளை வேட்டியும் முழுக்கை சட்டையும். நெற்றி முழுவதும் படர்ந்த மூன்று கோட்டு பட்டை விபூதி. அதற்கு நடுவே காவி வண்ணத்தில் பெரிய வட்டப் பொட்டு உண்டு. பெரும்பாலான விரல்களில் பலவகை மோதிரங்கள். தடிமனான உலோக வண்ணக் கைகடிகாரம் சட்டைக்கையின் மேலேயே கட்டியிருக்கிறார். ஒரு அதீத பக்திமானைப் போலவோ, ஒரு கோவில்ப் பூசாரியைப் போலவோ இருந்தது அவரது தோற்றம்! முன்பு சில புகைப்படங்களில் பார்த்திருக்கிறேன் என்றாலும் அவரது நேரடித் தோற்றம் எனக்கு அன்னியமாகவே பட்டது. பணிவான முகபாவனைகளும் ஒரு குழந்தை போன்ற புன்சிரிப்புமாக  அங்கே நின்றிருந்தவர்களின் வணக்கங்களை ஏற்றுக்கொண்டு ஒளிப்பதிவு கூடத்திற்குள்ளே நுழைந்தார் எம் எஸ் வி.

அப்போது நான் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இசைத் தயாரிப்பு நிறுவனத்தின் மலையாள ஐயப்ப பக்திப்பாடல் ஒலிநாடா ஒன்றின் ஒலிப்பதிவுதான் அங்கு நடந்துகொண்டிருந்தது. 1993ல். ”பூமரம் இல்லாத்த பூங்காவனம்” எனும் வரிகள் பாடகனுக்கு பாடிக்கொடுக்கிறார் எம் எஸ் வி. ’இந்தப் பாடலை இதற்குமுன் பலமுறை நான் கேட்டிருக்கிறேனே!’ என்று எனக்குள் தோன்றியது. உடனே ஒரு பாடல் எனக்கு நினைவு வந்தது. “பூ மூடிப்பாள் இந்தப் பூங்குழலி!”. நெஞ்சிடுக்கும் வரை (1967) எனும் படத்தில் வந்த தனது அந்த தமிழ் திரைப் பாடலை இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு மலையாள பக்திப்பாடலாக மீண்டும் பிறப்பிக்கிறார் எம் எஸ் வி! ”பூ மூடிப்பாள் இந்தப் பூங்குழலி… புதுச் சீர் பெருவாள் வண்ணத் தேனருவி…. பார்வையிலே மன்னன் பேரெழுதி…” என்னால் முணுமுணுக்காமல் இருக்க முடியவில்லை! திடீரென்று தலை திருப்பி பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த என்னைப் பார்த்தார் எம் எஸ் வி. “யாருடா இவன்?! பயங்கரமான ஆளுதான் போல! அதே தான்டா.. பூ முடிப்பாள் பாடலேதான் இது…” என்று ஒரு நிறைவான புன்னகையுடன் சொன்னார்.

’புதிதாக வேலையில் சேர்ந்திருக்கும் இசைப்பதிவு மேலாளர்’ என்று என்னை அவருக்கு அறிமுகம் செய்தனர். எம் எஸ் வி எனது கையை அழுத்தமாக குலுக்கினார். நான் அவரது பாதங்களைத் தொட்டுக் கொண்டேன். உடன் ”காட் ப்ளெஸ்” என்று சொன்னார். கண்ணுக்குத் தெரியாத ஏதோ இடத்தில் இருக்கிறார் என்று சொல்லப்படும் கடவுளின் ஆசியை விட ரத்தமும் சதையுமாக என் கண்முன் நின்ற அந்த இசை வல்லமையின் ஆசிதான் அப்போது என்னைத் தொட்டது. ’மனிதன் என்பவன் தைவமாகலாம்…’ என்பது எம் எஸ் வியின் எத்தனையோ பாடல்கள் வழியாக நான் உணர்ந்த உண்மை.

தனது எத்தனையோ பாடல்கள் வழியாக அவர் என்போன்ற இசைப்பித்தர்களின் நெஞ்சை உருகவைத்திருக்கிறார்! பால்லிய காலம் முதலே எம் எஸ் வியின் மெட்டுக்கள் எனது ரசனையை ஆட்கொண்டவை. எத்தனை எத்தனை பாடல்கள்! அந்த திரைப்படக் காட்சிகள் எல்லாம் காலத்தால் பழைமைகொண்டு மறைந்துவிட்டன. ஆனால் அவர் உருவாக்கிய இசை மட்டும் என்றும் குன்றாத இளமையுடன் இன்றும் மனதில் ஒலித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.

’ச ரி க ம ப த நி தான் என் மொழி’ என்று சொல்லியிருக்கிறார் எம் எஸ் வி. ஆனால் தமிழ் மொழியிலிருந்தும் தமிழ் கலாச்சாரத்திலிருந்தும் அவரை பிரித்து பார்க்கவே நம்மால் முடியாது. தனது பல்லாயிரக்கணக்கான பாடல்கள் வழியாக அரை நூற்றாண்டுகாலம் எம் எஸ் விஸ்வநாதன் இந்த கலாச்சாரத்திற்கு வழங்கிய கொடுப்பினைகள் சாஸ்வதமானவை. தமிழ் தாய் வாழ்த்தில் தொடங்கி தமிழ் மொழியினூடாக உலவிப் பரவும் அவரது இன்னிசை இன்றும் ஒவ்வொரு நாளும் நமது மனங்களை நிறைத்துக் கொண்டுதான் அல்லவா இருக்கிறது!

ஐயத்திற்கிடமில்லாமல் எம் எஸ் விஸ்வநாதன்தான் தமிழ் திரையிசையின் முதன்மையான இசையமைப்பாளர். அரை நூற்றாண்டுகாலம் தமிழ் இசைவாழ்க்கையை தீர்மானித்த இசை அவருடையது. ஐம்பதுகளின் ஆரம்பம் முதல் எண்பதுகளின் பிற்பகுதி வரை தன் படைப்பூக்கத்தின் உச்சத்திலேயே இருந்தார் எம் எஸ் வி. இத்தனை நீண்ட காலம் உச்சத்திலேயே இருந்த இன்னொரு திரைப்பட இசையமைபபளார் இந்தியாவில் இல்லை. அவரது காலகட்டம் முடிந்தபின்னரும் தன் படைப்புக்கள் வழியாக உயிர்த்துடிப்புடன் அவர் வாழ்ந்துகொண்டேயிருக்கிறார்.

எம் எஸ் விஸ்வநாதன் தனக்குப் பரிச்சயமான இசைச் சூழலின் தொடர்ச்சியாக இருந்தவரல்ல. தன் பிறப்பும் வாழ்க்கைச் சூழலும் தனக்களித்த எல்லா கட்டுப்பாடுகளையும் அவர் தனது இசையில் வெகு சாதாரணமாக மீறினார். இது எப்படி உருவானது என்ற திகைப்பைத்தான் பெரும்பாலான அவரது படைப்புக்கள் ஏற்படுத்தின. இன்னிசையின் உருவாக்கத்தில் பல புத்தம்புதிய பாணிகளை கடைப்பிடித்து தென்னிந்தியத் திரையிசைக்கு உயிர் கொடுத்தவர் எம் எஸ் வி. அவர் வழங்கியது ஒரு புதுவகை இசை என்றே சொல்லலாம்!

மலையாளம், தெலுங்கு, கன்னட மொழிகளிலும் நூற்றுக்கணக்கான பாடல்களை உருவாக்கியவர் எம் எஸ் வி. அம்மொழிகளின் கலாச்சாரச் சொத்துக்களாக இன்று கருதப்படும் எத்தனையோ பாடல்களை உருவாக்கியவர் அவர். தென்னிந்தியாவின் திரையிசை ரசனையையே வடிவமைத்தவர் எம் எஸ் விஸ்வநாதன் என்று சொன்னால் அது மிகையல்ல. அவரது பாடல்களின் சற்றே மாறுபட்ட வடிவங்களில்தான் மீண்டும் மீண்டும் இங்கு திரைப்பாடல்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அறுபதாண்டுகளுக்கு முன்பே, வரும்கால திரைப்பாடலுக்கான முன்மாதிரிகளை உருவாக்கியவர் அவர். இளையராஜா, ஏ ஆர் ரஹ்மான், ஷ்யாம், ஷங்கர் கணேஷ், கே ஜே ஜாய், ராஜன் நாகேந்திரா, விஜயபாஸ்கர், ஹம்ஸலேகா, சக்ரவர்த்தி, சத்யம், கீரவாணி என பெரும்பாலான தென்னிந்திய இசையமைபாளர்களில் எம் எஸ் விஸ்வநாதனின் ஆழமான தாக்கத்தை நாம் கேட்கலாம்.

அசாத்தியப் பாடகரும் நடிகருமாகயிருந்த சந்திரபாபுவுடன் இணைந்து அவருக்காக எம் எஸ் வி உருவாக்கிய பாடல்களை தமிழ் திரையிசையின் ஒரு தனி வகைமை என்றே சொல்வேன். துள்ளலான மேற்கத்தியப் பாணி இசையில் சுருதிமாற்றம் (Pitch Shift) போன்ற பல சுவாரசியமான பரீட்சைகளை அப்பாடல்களில் நிகழ்த்தியிருக்கிறார். அத்துடன் நாட்டுப்புற இசை, பைலா இசை என பல இசைப்பாணிகளின் கலவை அப்பாடல்களில் கேட்கலாம். உனக்காக எல்லாம் உனக்காக, சிரிப்பு வருது, எப்போ வச்சுக்கலாம், கண்மணி பப்பா, ஹலோ மை டியர் ராமி, கவலை இல்லாத மனிதன், பிறக்கும்போதும் அழுகின்றாய்… எத்தனையோ அற்புதமான பாடல்கள்!
 
எம் எஸ் விஸ்வநாதன் அடிப்படையில் ஒரு மிகச் சிறந்த பாடகர். ஆர்மோனியத்துடன் அமர்ந்தபோதெல்லாம் ஒரு இசையமைப்பாளர் என்பதை விட ஒரு பாடகராகவே இருந்தவர் அவர். ஒரே மெட்டை அவர் மீண்டும் மீண்டும் பாடியபோது ஒவ்வொருமுறையும் அது வேறுபாடுகளுடன் புதிதாக வந்தபடியே இருந்தன. அவர் கொடுத்தபடியே இருந்த மாற்றங்களை பின்தொடர்வதற்கு பாடகர்கள் திணறினார்கள். எம் எஸ் வி பாடும்போது வந்த நுண்ணிய அந்த மாற்றங்கள் எந்தப் பாடகராலும் மீண்டும் பாடிவிட முடியாதவை.

அவர் பாடியதுபோல் பாடுவது முடியாத காரியம் என்றும் எந்தவொரு பாடகருமே அவர் பாடிக்காட்டிய அளவுக்கு உயிரோட்டத்துடன் பாடியதில்லை என்றும் அவர் பாடியதில் பத்து சதவீதத்தைக் கொண்டுவந்த பாடல்களே சிறந்த பாடல்களாக அமைந்திருக்கின்றன என்றும் நமது பின்னணிப் பாடகர்கள் பலர் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவரது இசையில் பிற பாடகர்கள் பாடிய பாடல்களை மேடைகலளில் எம் எஸ் வி பாடியபோதெல்லாம் அவை மேலும் பலமடங்கு வீரியத்துடன் அமைந்ததை கவனித்திருக்கிறேன். பிற பாடகர்களும் பாடகிகளும் பாடிய அவரது புகழ்பெற்ற பல பாடல்களில் விஸ்வநாதனின் பாடும்முறையின் பலவீனமான நகலெடுப்புதான் இருக்கிறது என்பதே உண்மை.

பார் மகளே பார், எதற்கும் ஒரு காலம் உண்டு, ஆண்டவன் தொடங்கி, எனக்கொரு காதலி இருக்கின்றாள், சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன், நீயிருந்தால் இந்நேரத்திலே, சிவ சம்போ போன்று அவர் குரலிலேயே வெளிவந்த பல தமிழ் பாடல்களும், உதிச்சால் அஸ்தமிக்கும், ஹ்ருதய வாஹினீ போன்ற மலையாளப் பாடல்களும் வல்லமைகொண்ட அந்த பாடும்முறையின் உதாரணங்கள். அளவற்ற மனோதர்மம் வெளிப்படுத்தும் ஒரு மரபிசைப் பாடகனின் கற்பனை வளத்தையும் ஒரு நாட்டுப்புற, சூஃபி, கவாலிப் பாடகனின் கட்டுக்கடங்காத குரல் பித்தையும் அவரது பாட்டில் உணரலாம்.

மூன்றுவயதில் தன் தந்தையை இழந்த விஸ்வநாதனின் இளமைக்காலம் துயரமும் புறக்கணிப்பும் மட்டுமே நிரம்பியது. முறையான கல்வி அவருக்கு வாய்க்கவில்லை.  தட்சிணை கொடுக்கப் பணமில்லாததால் குருவின் வீட்டில் ஏவல் வேலைகள் செய்து இசை பயின்றவர் அவர். வறுமை தாங்கமுடியாமல் இளவயதில் தனது தாயுடன் தற்கொலைக்கு முயன்றிருக்கிறார். அந்த நிலையிலிருந்து தன் இசை மேதமை ஒன்றையே உதவியாகக் கொண்டு உயர்ந்து நமது இன்னிசை மன்னராக ஆனவர் எம் எஸ் விஸ்வநாதன்.
  
தேசிய அளவிலான எந்தவொரு விருதும் எம் எஸ் விஸ்வநாதனுக்கு வழங்கப்படவில்லை. ஒரு பத்மஸ்ரீயோ, ஏன் ஒரு தமிழ்நாடு மாநில அரசு விருதோ கூட அவருக்கு கிடைக்கவில்லை. மிகவும் தாமதமாக 2012ல் தமிழ்நாடு அரசு வழங்கிய ’திரையிசை சக்கரவர்த்தி’ பட்டத்தையும் அத்துடன் கிடைத்த தங்கக் காசுகளையும் வாகனத்தையும் தவிர குறிப்பிடும்படியான எந்த அரசு அங்கீகாரமும் அவருக்கு அளிக்கப்படவில்லை. இது ஒருபுறமிருக்க மனோன்மணியம் சுந்தரனார் மற்றும் சத்தியபாமா பல்கலைக் கழகங்கள் வழங்கிய இரண்டு ’டாக்டர்’ பட்டங்கள் அவருக்கிருந்தும் தன்னை ’டாக்டர் எம் எஸ் விஸ்வநாதன்’ என்று அவர் எங்கேயுமே குறிப்பிட்டதில்லை என்பதும் நாம் கவனிக்க வேண்டும்!

ஒரு மனிதன் எப்படி வாழவேண்டும் என்பதற்கு எம் எஸ் வியின் வாழ்க்கை ஒரு பாடப் புத்தகம். தெளிந்த புன்னகை, பிரகாசமான தோற்றம், பணிவு, எளிமை, கொண்டாட்டம், முதுமையிலும் குறையாத உற்சாகத் துடிப்பு, என்றுமே குன்றாத தன்னம்பிக்கை போன்றவற்றின் மொத்த உருவமாக வாழ்ந்தவர் எம் எஸ் விஸ்வநாதன். தான் எட்டிய உயரங்களைப் பற்றியான தற்பெருமைகளோ தனது வீழ்ச்சிகளைப் பற்றியான மன அழுத்தங்களோ அவரை ஒருபோதும் பாதித்ததில்லை. தனக்குக் கிடைக்காத விருதுகளுக்காக அவர் வருத்தப்படவுமில்லை. எதற்கு வருத்தப்படணும்? எம் எஸ் வி எனும் மாமேதையின் இசைக்குப் பரிசளிக்கும் தகுதி பெரும்பாலும் தொடர்புகள் வழியாகவே அடையப்படும் நம் நாட்டின் விருதுகளுக்கு இருக்கிறதா?

சொல்லில் அடங்காத இசை எனும் எனது முதல் புத்தகத்தை வெளியிட்டு பேசிய எம் எஸ் வி இவ்வாறு சொன்னார் ”தவிர்க முடியாத சில காரணங்களால் இந்த நிகழ்ச்சிக்கு வரமுடியாத நிலைமையில்தான் நான் இருந்தேன். ஆனால் ஷாஜி என் வீட்டுக்கு வந்து ’கடவுளுக்கு நிகராக நான் மதிப்பவர் நீங்கள். நீங்கள் எனது புத்தகம் வெளியிடவில்லை என்றால் அந்த நிகழ்ச்சி நடத்துவதில் பொருளே இல்லை’ என்று சொன்னான். அது சொல்லும்போது அவன் கண்கள் ஈரமாயின. அவனைப் போன்ற லட்சக்கணக்கான ரசிகர்கள் மட்டும்தான் எனது சம்பாத்தியம். அவர்களே எனக்கு கிடைத்த பெரும் விருது”.

உண்மைதான். எம் எஸ் விஸ்வநாதனை நேரில் பார்தத பல தருணங்களில் நான் கண்கலங்கியிருக்கிறேன். துயரங்களில் கைவிடப்பட்டவனாக, தற்கொலையின் விளிம்பிலேயே நான் வாழ்ந்த காலங்களில் எம் எஸ் விஸ்வநாதனின் இசை என்னை எப்படியெல்லாம் உயிர் வாழவைத்திருக்கிறது என்பது எனக்கு மட்டும்தானே தெரியும். எதுவும் நெஞ்சம் மறப்பதில்லை… அது நினைவுகளை இழக்கும் வரை..